280 1'AMICTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISLYCII W PARYŻU. — TOM VI. 



1753. Lycoperdon spluerieum sessile. GlecL, Meth., p. ISO. 

 1753. Mucor III, sphaericus. Gled., Meth., p. 161. 

 1762. Mucor secundus. Schseeff., Fg. Bav., II, l. 193. 

 1769. Lycogala sessile Retz. Ac, Holni., p. 254. 

 1772. Mucor Lycogala. Scop., v. 2, p. 496, n° 1645. 

 1774. Mucor fragiformis. Schaeff., Fg. Bav., IV, n° 283. 

 1778. Lycoperdon yariolosum. Huds., FI. angl., p. 615. 

 1778 Lycoperdon epiphyllum. Huds.. FI. angl., p. 645. 

 1778 Lycoperdon pisiforme. Jacq., Misc. aust., I., p. 137, t. 7. 



1780. Galcperdon epidendron. Wigg., FI. Hols., n" 1148. 

 178!. Lycoperdon chalybcum. Batsch., Elech., p. 135. 



1781. Lycoperdon Ycmieosum. Batsch , Elech., p. 155. 



1798. Reticularia rosea. D. G. Buli., Phil., 1. c, n° 14, f. 8. A, B, C. 



1799. Lycogala miniata. Pers., Obs., II, p. 26. 

 1891. Lycogala punctata. Pers., Syn., p. 158. 



1803. Lycogala plumbea. Schum., FI., SbbIL., n° 1408. 



1803. Lycogala ferruginea. Schum., FI. Stell., n° 1406. 



1808. Ileticularia miniata. Poir., Enc, VIII, 1. c, n° 22. 



•1808. Reticularia punctata. Poir,, Enc. VIII, ł. c, n°21. 



5803. Reticularia rosea. Poir., Enc, VIII, 1. c, n° 4. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten od najdawniejszych już autorów, opisujących śluzówce, 

 wspominamy, z biegiem czasu uzyskał cały szereg synonimów. Niektórzy autorowie opisywali go pod 

 dwoma nazwiskami, a Gleditsch pomieścił go nawet w dwóch rodzajach. De Gandolie niedojrzałe 

 jeszcze okazy nazwał Reticularia rosea, a Persoon Lycogala miniata. 



Ten ostatni autor zupełnie już wykształcone okazy rulika mianuje Lycogala punctata. Ztąd w kom- 

 pilacyjnej pracy Poireta znajdujemy nasz rulik w różnych miejsach aż pod trzema nazwiskami opi- 

 sany. Wreszcie wypada wspomnieć że Micheli opisuje pod n° 5 Lycogala terreste caespitosum 

 (tab. 95, f. 5), jako osobny gatunek. Frics znalazłszy okazy rulika groniastego o masie zarodników 

 purpurowo-fioletowej, na ziemi owocujące opisał je w Symbolse Gasteromycorum, p. 10, jako Lycogala 

 terrestre. W późniejszym czasie przekonał się że masa zarodników u rulika groniastego bywa bardzo 

 zmiennej barwy, że więc na tej zasadzie, gatunków charakteryzować nie podobna. To też w roku 

 1829 w Systema mycologicum (1. c, p. 83), znajdujemy Lycogala terrestre zupełnie inaczej odgra- 

 niczone od L. epidendrura. Ostatni stoi w oddziale o powierzchni : « Verrucispersistentibus scabra», 

 pierwszy zaś w innym o powierzchni « Verrucis fugacibus autnullis ». Lecz jakeśmy to już wyjaśnili 

 w części trzeciej naszej pracy, cecha la jest tylko pozorna i nie ma żadnej podstawy bytu. Opi- 



