ŚLUZÓWCE. 287 



sanę u Gordy (fcones. v. VI, p. 13, L. II, f. 37) Lycogala terretre ma się różnić niby innym po- 

 krojem! Przejrzawszy jednak setki całe tu należących okazów, przekonałem się że pomiędzy Lyco- 

 gala epidendrum i terrestre ta tylko zachodzi różnica, że okazy pod tern ostatnićm nazwiskiem 

 znachodzone w zielnikach były znalezione na ziemi, kiedy pierwsze były zbierane z pni spróchnia- 

 łych. Znając jednak ruchliwość pierwoszczni, nie możemy się dziwić że mogą nieraz z pni, w któ- 

 rych żyją, wychodzić na ziemię i tu owocować. Jednem słowem Lycogala terrestre jako gatunek 

 nie istnieje, a należące tu synonimy należy włączyć do ruiika groniastego. 



Opis. — Historyę rozwoju tego gatunku podaliśmy już powyżej na str. 29 i następnych, wspo- 

 mniemy więc tutaj tylko, że pierwoszcznie tego gatunku mają barwę miniowo-czerwoną, nieraz 

 różnego natężenia, a zwrócimy się do opisu dojrzałych okazów. 



Pokrój i wielkość zrosłozarodni są dość zmienne. Pojedynczo stojące są więcej dokładnie okrągłe 

 jak w groniasto stojących, gdzie od wzajemnego nacisku zarysy stają się więcej nieregularnymi. 

 Zazwyczaj zrosłozarodnie te są wielkości ziarna grochu, zdarzają się jednak pomiędzy doroślejszą 

 bracią karzełki wymiarów zaledwie ziarna gorczycy, lub też olbrzymy dochodzące rozmiarów małego 

 laskowego orzecha; nieraz zdarza się napotykać wszystkie możliwe przejścia na jednem i t4m 

 samem podłożu. W nieco, choćby tylko nader nieznacznie niedojrzałych okazach, kora jest ćma i 

 krucha. Wybornie rozwinięte są zawsze pięknie lśniące o korze delikatnej, papierowatej, prześwie- 

 cającej. Powierzchnia ich bywa typowo pokryta, już dla oka lupą uzbrojonego widocznymi, pęche- 

 rzykami barwnymi. Jeżeli te są mocno wypukłe, to łatwiej wpadają w oko, płaskie zaś są mniej wi- 

 doczne, a wówczas powierzchnia zrosłozarodni wydaje się być gładką. 



Kora ta tworząca powierzchnię zrosłozarodni jest jak wiemy kilkowarstwowa, to jest możemy 

 w niej odróżnić błony : zewnętrzną i wewnętrzną i masę między niemi zawartą. Błona zewnętrzna 

 jest tęga, gruba, jednostajna, stosownie do okazów równie zabarwiona, a przede^ szystkiem w li- 

 cznych miejscach soczewkowato rozdwojona. Te soczewkowate rozdwojenia są albo dość płaskie i 

 wówczas niepozorne albo też mocno na zewnątrz wydęte, i wówczas wpadają odrazu w oko. 

 Rozdwojenia te wypełnione istotą pierwoszczowatej natury, barwną, pomieszaną z drobinkami 

 tłuszczu, tworzą właśnie tak zwane pęcherzyki barwne. Patrząc na nie z góry widzimy że są bardzo 

 różnych rozmiarów, zarysów nieregularnych i zupełnie niesymetrycznie rozmieszczone. Jużlo kilka 

 ich leży tak blizko siebie że się z sobą stykają, już też przestrzeń między sąsiedniemi jest większa 

 jak ich średnice. Ta zewnętrzna błona przylega tylko do środkowej masy kory, a po zupełnem wy- 

 schnięciu zlepia się z nią, zresztą nie pozostaje jednak w żadnym z nią stosunku. 



Wewnętrzna masa kory składa się z licznego splotu włókien pomieszczonych w bezbarwnej wo- 

 dnistej, lekko ziarnistej istocie. Ten sprot włókien składa się z walcowatych, rozgałęzionych, grubo- 

 ściennych, z początku wodnistą cieczą, następnie powietrzem wypełnionych rur, od 15 do 35 m. m. 

 ^-z Tokich. Ściaidri ich do 10 m. m. grube, składają się. z galaretowato miękkiej, grubej, niewyraźnie 

 warstwo watej, bezbarwnej istoty, tworzącej grubą pochwę, mocno przylegającą do wewnętrznej 

 cienkiej, tęgiej i barwnej błony. Błona ta posiada zgrubienia sieciowate lub okrągłemi albo szparko- 

 watemi wżłobieniami opatrzone. Błona wewnętrzna składa się z istoty jednostajnej, poprzecznie 

 warstwo wat ej; jest tęga, różnie zabarwiona, lecz silniej zewnątrz jak wewnątrz, do 7,7 m. m. gruba. 

 Niektóre z rur tworzących splot wewnętrznej masy kory doszedłszy do jej błony wewnętrznej 

 przebijają ją, zrastają się z nią i wchodzą do środka zrosłozarodni. Galaretowata pochwa ich jednak 

 dochodzi tylko do wewnętrznej błony kory, przylega do niej mocno, zlewa się z nią nieznacznie, 

 lecz na drugą stronę już nie wychodzi. Tylko wewnętrzna, zgrubieniami opatrzona rurka, zrasta 

 się najprzód nader mocno z błoną, którą przebija, a wychodząc z niej do wnętrza zrosłozarodni 



