288 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCJSLYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



jest jeszcze z początku otoczoną ze wszech stron jej wypuklinką, która jednak powoli znika zu- 

 pełnie. 



W suchym jednak stanic kora inaczej wygląda; galaretowate bowiem pochwy rur środkowej 

 masy zlepiają się pomiędzy sobą, ciecz wypełniająca tę warstwę wysycha, rury środkowego splotu 

 wypełniają się powietrzem, w skutek czego widzimy pozornie tylko jednorodną warstwę, na ze- 

 wnątrz i wewnątrz silniej zarysowaną, a wewnątrz poprzerzynaną licznymi, powietrzem wypełnio- 

 nymi kanalikami. 



Rurki włośni przebiegające wewnątrz zrosłozarodni są albo walcowate, albo też wstażkowato 

 spłasczone, zarysy ich nie proste, ale w wielu miejscach pęehcrzykowato wydęte. Rozgałęziają się 

 one albo dwudzielnie, albo nieregularnie, a odnogi ich jużto łączą się w sieć z rurkami sąsie- 

 dnich, albo wybiegają w liczne wolne, obłe keńce. Rozgałęzienia pochodne są zazwyczaj cieńsze 

 od pierwotnych, wszystkie jasno brunatno zabarwione. Ścianki ich są tu cieńsze, a zgrubienia daleko 

 wyraźniejsze jak w odnogach rozgałęziających się. w korze. Zgrubienia te mają postać brodawe- 

 czek, jużto łączących się nieregularnie, jużto w poprzeczne pierścienie, już też zlewają się w sieć, 

 a wówczas wolne od zgrubień miejsca wydają się być, z góry patrząc, szparkowalemi wżłobieniami. 

 Zgrubienia te są bardzo wypukłe, przechodzą bezpośrednio w cienką niezgrubioną warstwę, w prze- 

 cięciu więc optycznem, to jest patrząc na nie z boku, pod drobnowidzćm, warstwa niezgrubioną 

 wydaje się. być delikatną linią, nad którą wyskakują zgrubienia pod postacią wysokich karbowa- 

 nych ząbków. W suchym jednak stanie zgrubienia te tracąc wodę zlepiają się z warstwą niezgru- 

 bioną, zarysy ich zacierają się nader mocno i powierzchnia rurek włośni wydaje się być tylko 

 nieregularnie pomarszczoną. 



Masa zarodników i włośni bardzo zmiennej barwy, najczęściej gliniaslo-brunatnawa, czasem sza- 

 rawa, giiniasto-zielonawa, słomiasto-żólta, różowawa, purpurowa lub fiolotowo-czerwonawa. 



Znujdoivunie sir. — Najpospolitszy ze wszystkich śluzowców w całej Europie, znaleziony także 

 we wszystkich częściach świata. 



165. Ił. olbrzymi. L. fiavo - fusca (Ehren.). — Zrosłozarodnie okrągławe, wielkości orze- 

 cha włoskiego lub sporej gruszki, o powierzchni ćmej, gładkiej, lub niewyraźnie sieciowatej, szarawo- 

 umbrowej. Masa zarodników i włośni szarawo-urabrowa. Zarodniki maleńkie, delikatnie kolczaste, 

 od 3,3 do 5,8 m. m. wielkie. 



1818. Diphtherium flavo-fuscum. Ehrenb., Silv., Berol., p. 27, f. 3. 



1829. Reticularia flavo-fusca. Fr., 1. c, III, p. 88. ,| 



1833. Reticularia testacea. Wallr., FI., er. gcr., n° "SCą. y l 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten został opisanym po raz pierwszy prez Ehrenberga, który 

 podał wcale niezły rysunek pokroju włośni, a nic znając włośni rulika, lub też może złudzony 

 rozmiarami, utworzył dla tego ustroju nowy rodzaj Diphtherium. Fries przeniósł go do swojej Re- 

 ticularii z tychże samych zapewne powodów. W ostatnich czasach znajdujemy wzmiankę Hoffmana 

 w « Botanische Zeitung» z r. 186:2 (p. 180), że kora tego gatunku składa się z dwóch błon, lecz o 

 przeniesieniu go do rulika mimo to nic nie wspomina. 



Opis. — Gatunek ten odznacza się okazałymi rozmiarami, dochodzi niekiedy wielkości pięści 

 dziecięcej. Leżnia szczególniej w okazach zwieszonych mocno rozwinięta. Od samego spodu tworzy 



