ŚLUZÓWCE. 28!* 



ja warstwa zdębniałego, czarno-brunatnego, bezkształtnego pierwoszcza, od ; niej ku górze ida liczne 

 warstwy błonek lekko falowatych, stykających się nieraz z sobą, tak że tworzą liczne, poziomo wy- 

 dłużone, nie ze wszech stron zamknięte pęcherzyki, jużto puste, już wypełnione ziarnistem, orze- 

 chowśm, pierwoszczem. Budowa ta i dalej ku górze się powtarza, z ta różnicą że pęcherzyki staja 

 się więcej zaokrąglone, lecz także nie ze wszech stron zamknięte, często o ściankach poszarpanych, 

 wydłużających się w włókna lub płachty błony, jcdnem słowem, tworzy się tu niby miękiszowa 

 tkanka. Kora, o ile na suchych okazach zbadać mogłem, podobnej budowy, w głównych zarysach, 

 jak u rulika graniastego, tylko pokrywające ją pęcherzyki barwne są daleko liczniejsze, stykające 

 sie bokami, lecz daleko drobniejsze. Bardzo często kora ta pokryta jest na zewnątrz warstwą, do 

 budowy zrosłozarodni niezużytego pierwoszcza, sieciowało rozgałęzionego i zdębniałego, niekiedy 

 białawego, wówczas staje się nader kruchą. 



Włośnią podobnego pokroju jak w poprzednim, na suchych okazach niepodobna zbadać jakiemi 

 zgrubieniami pokryta w młodości. Zarodniki o błonce kolczastej. Masa zarodników, włośni i kora 

 jednakowo szarawo-umbrowo zabarwione. 



Znajdowanie się — Kłódno pcd Warszawą (Rostafiński); Berlin (Ehrenberg); Halla nad Salą 

 (W. De Bary); Turyngia (Wallroth); Pontigny (Gauvin). 



Cobniwia. 



Jużto pojedyncze zarodnie, już żyłowate pierwoszczowocnie, nieregularnie lub uciętem wieczkiem 

 pękające. Włośnią o rurkach luźną sieć tworzących, wybiegających w liczne wolne końce nieprzy- 

 rośnięte nigdzie do ścianki zarodni. 



Lignidium Pr.; Perichama Fr.; Trichia Wallr.; Arcyria Pr., Wgd.; Ophiolheca Currey, pr. p. 



Wzmianka historyczna. — Należące tu gatunki śluzowców w dawnych czasach mniej znane, różne 

 przechodziły koleje, o ozem przy każdym gatunku szczegółowiej wspomnę, tutaj dodam tylko że 

 pierwoszczowocnie jednego z nich zostały przez Currey opisane pod nazwą Ophiotheca. Nazwa ta 

 odnosząca się wyłącznie do kształtu, nie może być jednak utrzymaną. Liczne gatunki opisane przez 

 angielskich autorów, okazały się być pierwoszczowocniami po większej części do dorzutki należą- 

 cemi, inne są mi nieznane, i mogą równie dobrze tu jak do kędziorków należeć. 



166. C. serpula (W g d.). C. ezołgaczek. — Pierwoszczowocnie żyłowate, obłe, pełzające, 

 żółte. Masa zarodników i włośni złoto-żółta. Włośnią o rurkach walcowatych, nader cienkościennych, 

 3,3 m. m. szerokich, wybiegających w liczne, wolne, ucięte końce. Zgrubienia pod postacią pier- 

 ścieni, od 0,4 do 0,7 m. m. wysokich. Zarodniki 10,8 m. m. wielkie, opatrzone zgrubieniami cien- 

 kiemi listewkowatemi, połączonemi w sieć, o okach wielokątnych, wraz ze zgrubieniami 11,6 m. m. 

 wielkie. 



1863. Arcyria serpula. Wgd., 1. c, III, p. 44, t. III, f. 18. 

 — ■ Arcyria anomala. D. By. msc. 



J&? 



t873. Corniwia serpula. Rfski in Fuck. Sym. Myc, 2. Nach., 76..1 W >x Jl 



Wzmianka historyczna. — Gatunek odkryty przez De Barego, został po raz pierwszy opisany przez 

 Wiganda pod strzępkiem. Autor ten nie wspomina jednak stosunku włośni do ścianki zarodni, i nie 

 wie że sieci jej są zupełnie wolne. 



ART. I. 10 



fc^v J^ 



-y^*YVMT- 



