292 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAfOK ŚCISŁYCH W PAItYŻU. — TOM VI. 



Perich.ena (Fr.). Dorzutka. 



Jużto pierwoszczowocnie, już zarodnie często regularnie uciętem wieczkiem pękające. Włośnią już 

 tworząca gęste sieci przyrośnięte nicktóremi odnogami do górnej części ścianki zarodni, a innemi 

 wybiegająca wolno, już też zanikowo wykształcona, tak że w całej zarodni zaledwie ślady jej odszukać 

 się dają. Rurki włośni pozbawione zewnętrznych zgrubień, lecz czasem ząbkowate. 



Mucor Scop.; Lycoperdon Batsch. ; Sphserocarpus Buli.; Tricbia Pers., Schr ; Tubulina Poir. ; 

 Licea Pers., Wallr.; Physarum Scbum. ; Periehsena Fr., 18!7. Symb. Gaster., p. 11, 1. c, III, 

 p. 190.; Stegasma Gorda; Ophiotheca sp. Anglorum ! 



Wzmianka historyczna. — Należące tu gatunki śluzowców pomieszczone przez dawnych autorów 

 w rozmaitych rodzajach, zostały po raz pierwszy, w roku 1817 opisane przez Friesa pod nowo utwo- 

 rzonym przez niego rodzajem Perichama, który według tego autora miał się różnić od Lacei obec- 

 nością włośni i zarodniami otwierającemi się uciętem wieczkiem. W późniejszych czasach 

 pomieścił tu Fries i inne śluzówce nieregularnie pękające, których włośnią słabo tylko była rozwi- 

 nięta. Gorda pragnął w roku 1842 rozdzielić rodzaj ten na dwa bez żadnej podstawy. Wreszcie 

 w ostatnich dwóch dziesiątkach lat liczne dorzutki występujące pod postacią pierwoszczowocni zo- 

 stały opisane przez angielskich autorów pod nazwą Ophiotheca, której jeden gatunek jak wiemy 

 należy także do Gornuwii. Z szeregu gatunków, które Fries włączył do Perichamy, wyłączyłem P. 

 strobilina będącą prawdziwym grzybem ; P. contorta będącą kędziorkiem. Zmieniłem także cha- 

 rakter rodzaju, gdyż w większości razów włośnią składa się z rurek połączonych w sieci a nie z poje- 

 dynczych rurek jak to przypuszczał Fries. 



169. P. depressa. Lib. D. płaska. — Zarodnie mocno spłaszczone, gromadnie skupione, 

 wieiokątne, stykające się bokami, brunatno-czerwone lub brunatno-orzechowe, lśniące, otwierające 

 się uciętem wieczkiem. Masa zarodników i włośni żółta. Włośnią dość rozwinięta, o rurkach w ró- 

 żnych okazach różnie szerokich, od 0,8 do 1,2 lub od 2,5 do 3,3 m. m. Zarodniki kuliste, gładkie, 

 od 9,1 do 11,6 m. m. średnicy mające. 



1834. Perichsena vaporaria. Sz., Amer. fg., n° 2311. 



1837. Perichama depressa. Libert, PI. Ardnen. coli., faso. IV, n° 378. 



1842. Stegasma depressum. Gorda, Icon., IV, p. 58, l. 111, f. 43. 



Opis. —Pokrój tego śluzowca jest nieledwie jedyny w swoim rodzaju. Zarodnie mocno spłaszczone, 

 wieiokątne, szeroką podstawą na podłożu stojące, stykają się ściśle bokami. Barwa ich czerwono lub 

 orzechowo-brunatna. Otwierają się uciętem, bardzo słabo wypukłem wieczkiem. Ścianka zarodni 

 podwójna. Cała masa zarodników i włośni otoczona jest ze wszech stron błoną cienką, legą, jedno- 

 stajną, ciemno-żółtą, silnie pęczniejącą w wodzie. Ta wewnętrzna ścianka przyrośnięta jest do 

 zewnętrznej bardzo grubej, kruchej, składającą się z ziarnistej ciemno-brunatnej istoty i bardzo 

 nielicznych i drobnych kryształków wapna. Obie te ścianki są w suchym stanie zupełnie ze sobą 

 zrośnięte, tak że przy pękaniu zarodni obie zostają ucięte. Po umieszczeniu jednak wieczka w wodzie 

 wewnętrzna ścianka zaczyna daleko silniej pęcznieć, występuje na zewnątrz tworząc w około zewnę- 

 trznej ścianki jasno-żółty brzeg, a po niejakim czasie obie dają się z łatwością od siebie oddzielić. 



Masa włośni i zarodników żółto zabarwiona. Rurki włośni tworzą dość silnie rozwiniętą sieć przy- 



