śi.L'i:o\vc:ii. 203 



rośnietą licznemi odnogami do wewnętrznej ścianki wieczka, zarysy ich nieregularnie falowate, po- 

 wierzchnia zazwyczaj gładka, niekiedy maleńkiemi nieregularnenii drobinkami pokryta. W różnych 

 okazach szerokość rurek bywa różna, w jednych waha sio między 0,8 a 1,2, w innych między 2,5 

 a 3,3 m. m., tu i owdzie zdarzają się pęcherzykowate rozdęcia do 4,4 ni. m. szerokie. Zarodniki . 

 kuliste, gładkie, od 9,1 do 11,6 m. m. wielkie. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten spotyka się w Europie dość często na korze garbarskiej, rzadziej 

 na innem podłożu. 



170. P. corticalis (B atsc h .). D. pospolita. — Zarodnic splaszczono-kuliste, gromadnie na 

 wspólnej leżni stojące, ucietem wieczkiem pękające, typowo żółto-brunatne, niekiedy od silnego 

 zwapnienia ciemno-szare lub mleczno-białe. Włośnią zanikowo wykształcona, o rurkach 0,8 do 

 2,5 m. ni. szerokich. Zarodniki gładkie, od 1,8 do 12,5 m. m. wielkie. 



1783. Lycoperdon corticale. Batsch., Elech., p. 155, n" 30. 



1791. Śphserocarpus sessilis. Buli., Ghamp., p. 132, t. 417, f. 5, non Sow. 



1796. Trichia gymnosperma. Pers., Obs., I, p. 03, n° 116, t. VI, f. 1, 2. 



1797. Trichia circumscissa. Schrad., Nv. pi. gen., p. 19. 

 1801. Licea circumscissa. Pers., Syn., p. 196. 



1803. Physarum luteo-album. Schum., FI. Ssali., n° 1430. 

 1808. Tubulina circumscissa. Poir., Enc, VIII, n° 5. 



1817. Pericha3na populina. Fr., Syrii, gast., p. 12.; GreY., Scot. eryp. fi., t. 252. 

 1829. Periehama populina, fi sorbea. Wein in Fr., 1. c, III, p. 192. 

 1817. Perichcena quercina. Fr., Sym. Gast., p. 12. 

 — Trichia varia subrufescens. Bong. Herb. ! 



1833. Licea cjuercina. Wallr., FI. er. ger., n° 2103. 



1834. Perichcena marginata. Sz., Amer. fg., n° 2310. \; 

 1852. Licea artocreas. Berk et Raven., Fg. Garol. Exic, Fasc. II, n° 82. 

 1873. Pericłuena artocreas. Berk et Rav. — Gfr., Greoill., 1. c, n° 37C. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek najpospolitszy ze wszystkich dprzutek", wspomniany po raz 

 pierwszy przez Batscha, w kolei czasów otrzymał cały szereg synonimów. Z tych wspomnę tylko że 

 Physarum luteo-album Schum., Pericłuena quercina Fr., a przedewszystkiem Pericłuena marginata 

 Sz. odnoszą się do okazów o ściance mniej lub więcej zwapnionej i ztąd białawej. Pericłuena arto- 

 creas Berk et Rav. mająca się różnić według autora zarodnikami wrzecionowatymi, w rzeczywistości 

 niczem się nie różni, gdyż zarodniki tej dorzutki w suchym stanie są stale łódkowato zaschnięte, a 

 pod wpływem wody przyjmują normalny kształt kulisty. 



Opis. — Gatunek ten występuje w bardzo różnych formach pokroju, a barwa ścianki zarodni 

 jest jeszcze bardziej zmienna. Zazwyczaj na mniej lub więcej silnie rozwiniętej leżni stoją gromadnie, 

 lecz nie skupione, liczne zarodnic kulistawe, lekko spłaszczone, pękające ucietem wieczkiem, o 



