ŚLUZÓWCE. ggg 



■Wewnętrzna budowa jak w poprzednim. Błona wewnętrzna jednostajna, cienka, pęczniejąca, 

 sprężysta, jasna, brudno -żółtawa, zrośnięta z zewnętrzna kora tęga, grubą, kruchą, mocno grubo- 

 ziarnista, ciemno zabarwioną. Włośnią słabo rozwinięta, sieć jćj przyrośnięta do wewnętrznej błony 

 wieczka, rurki sieci do 1,7 m. m. szerokie, typowo nieregularnie karbowane, bywają niekiedy po- 

 kryte nieregularnemu ziarnami. Włośnią występuje tu silniej jak w porzednim gatunku, ale nie 

 bywa nigdy tak rozwinięta jak w dorzutec płaskiej. Dotychczas nic widziałem zwapnień w korze. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten rzadszy od dwóch poprzednich dorzutek, widziałem tylko okazy 

 z Pinzgau w Tyrolu, zbierane przez Sautera, Znaleziony na Łużycach (Albertini); w Szwecyi (Fries); 

 w Anglii (Sowerby). 



172. P. liceoides Rfski. D. beziotosek. — Zarodnie maleńkie, kuliste, brudno-ezarniawo- 

 żółte, nieregularnie pękające, o. ściance pojedynczej. Włośnią prawie zupełnie niewykształcona. Za- 

 rodniki gładkie, od 9,2 do 10 m. m. wielkie. 



1863. Licea pannorum Cnk. in Pringsh. Jahrb., 1. c, p. 407, non Wallr. !//^3 5/ 



Opis. — Pierwoszcznie tego gatunku są według Cienkowskiego białe, a młode niedojrzałe zaro- 

 dnie ciemno-czerwone. Zarodnie są maleńkie, od 0,3 do 0,5 M. w średnicy mające, kuliste, szeroką 

 nasadą na podłożu siedzące, brudno-czarniawo-żółte, nieregularnie pękające. 



Ścianka zarodni jest błonką jednostajną, delikatną, cienką, prawie bezbarwną, na zewnątrz niere- 

 gularnemi ziarnami pokrytą. Masa zarodników żółta. Włośnią zupełnie nierozwinięta; tylko przy 

 usilnem szukaniu daje się odnaleźć tu i owdzie krótka, niekiedy rozwidlona rurka ze wszystkich 

 końców otwarta. 



Znajdowanie się. — Dotychczas widziałem tylko okazy z okolic Berlina (Cienkowski). 



173. P. variabi lis R f s Je i. D. jasna. — Jużto maleńkie kuliste, szeroką nasadą na podłożu 

 oparte zarodnie, już pierwoszczowocnie żyłowate, pełzające, nerkowate lub rozmaicie poskręcane, 

 niekiedy sieć tworzące, blado-żółte. Włośnią bardzo silnie rozwinięta, o rurkach piłkowanych, od 

 1,7 do 2,3, wyjątkowo do 4,2 m. m. szerokich, w gęstą sieć połączonych, nielicznemi odnogami do 

 górnej ścianki przyrośniętych i wybiegających w liczne wolne końce. Zarodniki gładkie, 10 m. ni. 

 wielkie. 



? 1868. Ophiotheea pallida. B et C. in Berk. Gub., n" 544. 



Wzmianka historyczna — Synonim Berkeleya położyłem ze znakiem zapytania, gdyż opis jest zbyt 

 krótki aby można być pewnym tożsamości tego śluzowca. 



Opis. — Dorzuka ta występuje jużto pod postacią zarodni, już pierwoszczowocni zawsze blado- 

 żóltych, nieregularnie pękających ; zarodnie są małe, kuliste, szeroką nasadą na podłożu sie- 

 dzące, pierwoszczowocnie zaś występują pod bardzo różnym pokrojem, najczęściej są one żyłowate, 

 pełzające, jużto nerkowato, już inaczej poskrzywiane, niekiedy w sieć połączone, zdarzają sie 

 jednak i okazy w których pierwoszczowocnie mają postać nieregularnych grudek, do 2 M. średnicy 

 mających. 



Ścianka jest błonką pojedynczą, bezbarwną lub lekkim brudno-żółtym odcieniem zabarwiona 

 gładką lub na zewnątrz nielicznemi, nieregularnemu ziarnami pokrytą. Włośnią silnie rozwinięta, gęstą 

 sieć tworząca, nieliczne tylko jej odnogi przyrastają do górnej ścianki zarodni, a liczne wybiegają 

 wolno w tępo zaokrąglone końce. Rurki włośni nie są gładkie, lecz o ściance tak powypuklanej, 



