300 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



Lycogala pariclinum, Fr., III, p., 83. 



-Licea sulphurea. Wallr., FI. er. gcr., n° 2101. 



Licea pannorum. Wallr., FI. er. ger., n° 2103 (non Cnk !). 



Aaixia truncigena Fr. cfr. Hoffn., lc. an., p. 67. 



W roku 1797 po raz pierwszy Schrader opisali bardzo dokładnie odfysówał ten ustrój, poda- 

 jąc, że rośnie na murach wilgotnych. W roku 1801 opisał go Persoon jako rosnący na drzewie 

 pod nazwa Licea bicolor, a wkrótce potem odrysował go w swoich Icones, pozwalając tym spo- 

 sobem na pewno synonim ten do dawnego sprowadzić, co też w roku 1829 uczynił Fries prze- 

 nosząc gatunek ten do rodzaju Lycogala. Wallroth w swej florze skrytopłciowej Niemiec opisał 

 dwie Licea, to jest L. sulphurea i L. panuorum, które, jakem się naocznie przekonał, są tylko 

 dwoma formami tego ustroju. W roku 1859 wystąpił Hermann Hoffmann (w Hotanische Zei- 

 tung, p. 212) z pracą, w której dowodził, że nie wszystkie śluzówce kiełkują w ten sposób, i że 

 niektóre z nich np. Licea sulphurea przy kfełkowaniu dają początek strzępce (Hypha) grzybni. 

 Przekonany jednak przez de Barego (Flora, 1862, p. 269), że Licea sulphurea Wallr. nie jest ślu- 

 zowcem ale grzybem, zajął się dokładni ej szćm jej zbadaniem i przekonawszy się, że to jest ją- 

 drzak (Pyrenomycet), utworzył dla niej nowy rodzaj Anixia i nazwał go Anixia truncigena 

 (w Icon. anal., p. 67). Hoffmann jednak sądził, że Licea sulphurea Wallr. nie jest synonimem 

 Didymium parietinum Schrad. Tak jest jednak w istocie, ustrój ten znajduje się nie tylko na 

 zgniłem drzewie, ale i na rożnem innem podłożu. Na murach znalazł go Schrader, widziałem 

 takie okazy z Meklenburga zbierane przez Floerkego, dalej na kawałkach sukna (Wallroth), 

 wreszcie Desmazieres w swoich Plantes cryptogamiąues de France wydał go znalezionego na 

 bibule z następującą notą : a Gettc Crypl ogarnę vient ordinairement sur les vieux bois et sur les 

 murs; mais les individus que nous donnons ici ont etc trouves, par M. Godin, sur les papiers 

 d'un herbier, sept a huit mois aprós avoir ćte mouillćs par unc pluied'orage ». Etc. 



Z tego więc względu nazwa gatunkowa « truncigena » nic nie jest słuszną, również jak i ta, 

 którąby według prawa pierwszeństwa dać należało, to jest « parietina ». Naj właściwiej więc na- 

 zwać od Licea bicolor. Pers. gatunek ten « bicolor ». Utworzenie zaś rodzaju Anixia także nie 

 jest racyonalnem, Ho Fries w Summa Vegetabilium Scandinavia> (p. 448), pomieszczając ten 

 ustrój w rodzaju Lycogala, utworzył jednak dla niego nowy podrodzaj u Myogala » . Najsłu- 

 szniej i najracyonalniej więc jest nazwać tego jądrzaka « Myogala bicolor » (Pers.). Co zaś do 

 dwóch jakoby tu należących gatunków Wallrotha, to rzecz ma się jak następuje. Wallroth 

 w swojej florze skrytopłciowej Niemiec, na stronie 344, tak je charkteryzuje : 



2105 Licea pannorum W. 



2104. Licea sulphurea W. 



peridiis : spheericis exiguis sparsis nitidulis nigro- 

 fuscis teneris fragilissimis, 



demum lacero dehiscentibus, 



hemisphaericis sparsis convexiusculis opacis ugulo- 

 sis fusco-cactaneis fragilibus, 



dein irretrulariter avcrtice inde dehiscentibus, 



sporidiis : ovałis exiguis pellucidis floccisque par- i globosis mujusculis pellucidis pallide sulphureis 

 cis pallide-sulphureis | seu dilate citrinis liberę conglobatis. 



Tymczasem porówn^wając oryginalne okazy Wallrotha, przekonałem się, że zarodniki w obu 

 są eliptyczne, od 8,3 do 9,13 szerokie, a od 9,96 do 1 ! ,62 mikromilimetrów długie. Kształty je- 

 dnej i drugiej są niestałe, i tu i tam zdarzają się kuliste i półkuliste, wypukłe lub spłaszczone. 



