ŚLUZÓWCE.' 3)3 



śluzówce uważa za zwierzęta, a mianowicie za polipy żyjące w powietrzu. Dojrzałe zaród nie uważa 

 za wykształcone zwierzęta i utrzymuje, że paździorek ma mieć gębę opatrzoną trzema czułkami ! co 

 też nawet rysuje. Przypuszcza on, że te polipy powietrzne powstają z kolczaków (Hydnurn) i grzybów 

 (Boletus), a z nasion ich mają się znów tworzyć huby (Polypoms). Dalej opowiada i rysuje cały szereg 

 już też prawdziwie wysoko niedorzecznych fantazyi, które jako takie zupełnie opuszczamy. Trevi- 

 ranus(5ł) gorący obrońca teoryj samorodztwa objaśnia przez nią powstanie śluzowców. Persoon uwa- 

 żający pierwiastkowo śluzówce za grzyby, następnie przypuszcza(52), że większość ich może spadać 

 z powietrza pod postacią piany! wreszcie pod koniec życia(53) jest tego zdania, że ustroje te są zu- 

 pełnie różnej natury i budowy od prawdziwych grzybów. Podobnież mówi Fries o ich życiu : «ve- 

 getatio maxime singularis et a reliąuorum fungorum prorsus diversa (54) n . 



To zdanie Friesa powtarzane i uznawane przez wielu mykologów nie skłoniło ich jednak do uzna- 

 nia śluzowców za odrębną gromadę ustrojów. Dopiero w roku 1859 de Bary (55) zbadawszy ich hi- 

 storyę rozwoju doszedł do przekonania, że śluzówce nie mają nic wspólnego z właściwymi grzybami. 

 A idąc dalej i szukając naturalnego dla nich pokrewieństwa, nie znajduje go w państwie roślinnem. Za 

 to niektóre grupy ustrojów zaliczanych do zwierząt jak Rhizopoda, Gregarinae i Psorospermise uka- 

 zują już prędzej jakieś, choć dalekie pokrewieństwa, i skłaniają autora do pomieszczenia śluzowców 

 między zwierzętami. W późniejszym czasie, wspomnianą po raz pierwszy przez Wiganda(56) ideę, że 

 niektóre monady mają nieco podobny rozwój, rozwinął de Bary(57) szerzej, aż wreszcie Cien- 

 kowski (58) nowszemi badaniami doprowadził ją do wysokiego prawdopodobieństwa. Ten stosunek 

 pokrewieństwa śluzowców z innymi ustrojami rozbierzemy przy końcu tego rozdziału, a przej- 

 dziemy teraz do rozpatrzenia pytania : jakie zachodzi pokrewieństwo między śluzowcami, a pra- 

 wdziwymi grzybami? — i czy rzeczywiście jakie zachodzi? 



Po stronie de Barego który przecząco na to pytanie odpowiada, spotykamy większość przeważną 

 botaników, tak Baila, Cienkowskiego, Niessla. Rozego, Sachsa, Tulasna i Wiganda. Po przeciwnej 

 stronie znajdujemy badaczy, którzy wprawdzie tego samego są przekonania, co do samej kwestyi, ale 

 dochodzą do niej różnemi drogami i dlatego zapatrywania ich rozbierzemy nie w chronologicznym 

 porządku, lecz stosownie do natury zarzutów jakie stawiają. 



Do pierwszej więc kategoryi należą wszyscy ci, którzy zaprzeczają prawdziwości historyi rozwoju 

 śluzowców odkrytej przez de Barego, więc przedewszystkiem Hoffmann i Gurrey. Dowodzili lub do- 

 wodzą oni, że nie wszystkie zarodniki śluzowców kiełkują za pomocą płyWek, że są i takie, które 



p. 493. Uebcrdie ausserhalb des Wasserslebenden Pfłanzenthiere, wic ;i uch dereń merkwiirdige Verwandliing in 

 mancherlei Erdsschwamme und aridere ilhnliche, bisher gewotmlich zum Gewachsreiche gerechnete orga- 

 nisehe Natur-Erzcugnisse. Cum tab. III et IV. 

 (31) Treviranus (G.). Allgemeine Biologie. Leipzig, 1R04. 

 • (0*2) Persoon (H. C). Memoire sur les Yesses-Loups ou Lycoperdon. W Journal de Botaniąue, redigć panine societe 

 desbotanistes. Paris, 1809, voI. U, p. 5. 



(53) Persoon (C. H.). Abhandiung ueber die essbaren Schwamme uebersetzt von Dierbach. Heidelberg, IS22, p. 76. 



(34) Frks (E.). Systema mycologicum. Vol. III, Gryphiswaldse, lS29,p. 67. 



(55) De Bary (A. H.). Die Mycetozoen w Zeitschrift fur wissensrhaftliche Zoologie, vol. X. Leipzig, 1839. p. 73 i dalsze. 



(36) Wigand (A.). Zur Morphologie und Systemalik der Galtungen Tricliia und Arcyria w Pringsheima Jahrbucher 

 fur wissenscuaftliche Botanik. Berlin, 1863, p. 50. 



(37) De Bary (A. II.). Die Mycetozcen. Leipzig, p. 108 i dalsze. 



(38) Cienkowskl (L.). Das Plasmodium, w Pringsheima Jabrbuclier fur wiesscnscbafiliclie Botanik. Berlin, 1863, 

 p. t30 i dalsze. 



