3 tO PAMIgTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



przy kiełkowaniu dają początek strzępkom (Hyplne). Hoffmann w jednym razie został przekonanym, że 

 miał do czynienia z prawdziwym grzybem (Anixia), który był niewłaściwie pomieszczonym między 

 śluzowcami, w innym zaś razie uznał swoje pierwotne spostrzeżenia za niedokładne (Comatricha ty- 

 phina); pozostaje nam więc tylko Currey. Ten utrzymuje, że widział zarodniki przetaczka powikła- 

 nego kiełkujące za pomocą strzępki. Że tak być nie może nie ulega żadnej wątpliwości, ale chociażby i 

 tak było, w niczómby to jeszcze nie zmieniło naszego zdania. Jestto dowód niepojmowania istotnych 

 różnic zachodzących między grzybami i śluzowcami, jeżeli ktoś największy i jedyny tylko kładzie na- 

 cisk na sposób kiełkowania zarodników. W każdym razie, jeżeli ktoś utrzymuje coś podobnego, to 

 winien jest jeszcze podać dalej, co się dzieje z ową strzępką? jak z niej powstaje pierwoszczowocnia 

 i !. d.; jednem słowem jeżeli w przyszłości ktoś wystąpi z podobnym zarzutem bez podania zupełnej 

 historyi rozwoju śluzowcao którym utrzymuje, że jego zarodniki kiełkują za pomocą strzępki, to po- 

 dobnego rodzaju wystąpienia będę nadal uważać za najzupełniej bezzasadne, i w żadne dalsze spory 

 wdawać się z nim nie myślę. 



Do drugiej kategoryi należą botanicy, którzy przyjmując znaną historyę rozwoju śluzowców 

 za prawdziwą, z innych jednak powodów na teoretycznej drodze dochodzą do przeciwnych 

 z nami poglądów. Przedewszystkiem należy tu Brefeld, który pierwszy zbadał i opisał siecionoga,a 

 złudzony podobieństwem jego pokroju z zarodnią pleśniaka (Mucor), dowodził, że siecionóg jest typo- 

 wym śluzowcem, stanowiącym jednak przejście do grzybów łącznikowych (Zy r gomycetes). Dziś jednak 

 sam cofnął dawne swoje poglądy i uważa śluzówce za osobną gromadę ustrojów, którą można pomie- 

 ścić obok grzybów łącznikowych. 



Dalej wypada tu wspomnieć, że Górnu uważa śluzówce za grzyby pokrewne skoezkowatym (Chy- 

 tridinese), krytykę tego zapatrywania się podamy przy końcu tego ustępu. 



Nareszcie szereg ten zamykają Famintzin i Woronin. W roku 1873 zbadali oni historyę rozwoju 

 dwóch ustrojów, które oznaczyli jako Geratium hydnoides i Polysticta reliculata. W przedwstępnej 

 wzmiance jaką o tern odkryciu podali (*), przyznają oni, że należy te dwa ustroje pomieścić w groma- 

 dzie śluzowców. Ze względu jednak, że te dwa twory były dawniej pomieszczane obok włóknicy 

 (Isaria) i huby (Polyporus), wyciągają wniosek, że one tem samem dają przejście od śluzowców do 

 grzybów wlóknicowatych i hubowatych. 



W mojej doktorskićj rozprawie (1) zwróciłem uwagę autorów, że z błędnego pomieszczenia jakich- 

 kolwiek ustrojów nie można nic jeszcze sądzić o ich pokrewieństwie, gdyż z tych samych powodów 

 należałoby np. ramienice (Characeaj) uważać za istoty najbardziej zbliżone do roślin kwiatowych, a 

 w szczególności do jezierzowatych (Nejadacea?) (2). Przypuszczałem zresztą, że błąd ten popełnili 

 tylko w pośpiechu. 



W szczegółowej jednak pracy nad tym przedmiotem (3), autorowie ci nie zważając na moje prze- 

 strogi, nie odpowiedziawszy na uczynione mi zarzuty, zmieniają tylko dawne poglądy, i dochodzą do 

 bardzo dziwnych rezultatów. Prostując mylne oznaczenie Polysticta reticulata przyznają, że to j.est 

 tylko Ceratium porioides. Na końcu pracy (1. c, p. 13) sumują swoje poglądy do następujących 

 trzech wniosków, które dosłownie podajemy : 



(*) Botanische Zeilung, 1872, p. 014. 



(1) L. c, p. 20. 



(2) Jak wiadomo pomieścił Jussieu w swojej familii Nejades i ramienice, kióre należą do roślin skrytopłciowych. 



(3) A. Famintzin und Woronin. Ueber zwei neue Formen von Schleimpilzen w « Mśmoire de 1'Academie imperiale 

 des sciencescle Saint-Petersbourg », YII° serie, vol.XX, n°3. 



