ŚLUZÓWCE. 317 



1. Esgiebt vier verschiedene Typen der Schleimpilze : a) der Gasteromyceten-Ty pus; dahin ge- 

 horen die Myxomyceten ; b) der J/wcorinen-Typus, wohin Dictyostelium mucoroides zu rechnen 

 ist ; c) der ffydnum - Typus, zu dem Ceratium hydnoides und der Polyporpus - Typus, wohin Cera- 

 lium porioides gehóren. 



2. Es scheint naturgemasser, einen jeden der vier Typen der Schleimpilze, dem ihm entsprechen- 

 den Typus der Hyphenpilze anzureihen, ais aus den Schleimpilzen eine besondere Gruppe zu bilden. 



3. Es lasst sich erwarten, dass auch zahlreiche andere den Hyphenpilzen entsprechende Schleim- 

 pilze aufgefunden werden, und dass wenn nicht bei allen, doch vielen Pilzformen sich zwei Unterab- 

 theilungen, 1) der mit Hyphen verschenen und 2) Hyphen entbehrendcn, mit Plasmodium yersche- 

 ncn Gebilde sich unterscheiden lassen werden. 



Zwrócimy tu zaraz uwagę czytelnika, że według dawnego poglądu autorów, dwa nowe śluzówce 

 miały stanowić przejście do workowców (Ascomycetes) i podstawczaków (Baridiomycetes), kiedy tym- 

 czasem według nowego mają one należeć do typu kolczaka, (Hydnum) i huby (Polyporus), a zatem 

 tylko do podstawczaków (Basidiomycetes). 



Zamiast teraz od razu przejść do rozpatrzenia się, jakim sposobem autorowie dochodzą do tych 

 rezultatów, jesteśmy zmuszeni najprzód postawić sobie trzy pytania i na te odpowiedzieć. Pytania 

 te są : 



1) Czy zlewanie się pełzaków śluzoioców {Myxoamoo.be) w ciało pierwoszczni jest analogiczne owym przy- 

 padkowo zdarzającym się zrastaniom strzępek grzybni {Schnallenbildungen) ? 



2) Czy pierwoszczniajest analogiczna grzybni? 



3) Czy pływki śluzów ców są analogiczne pływkom zdarzającym się u grzybów? 



Dodam jeszcze, że wyraz anologia oznacza tylko morfologiczną analogię, w razach gdy wypadnie 

 mi mówić o anologii fizjologicznej będę zawsze używał wyrazu homologia. . 



Pytania te są nadzwyczaj ważne, rzucą one nam bezwątpienia nowe światło na cały przebieg roz- 

 woju śluzowców, ale zanim będziemy w stanie na nie odpowiedzieć, musimy sobie wpierw zdać 

 sprawę, co nazywamy zapłodnieniem i na czem polega jego istota. 



Dotychczas nazywano w botanice zapłodnieniem tego rodzaju przebieg, w którym dwie komórki ze- 

 spalają się w jedne dla utworzenia trzeciej, zdolnej iv dalszym rozwoju przerodzić gatunek. Ztąd już wy- 

 pływa, że niekażde łączenie się dwóch komórek jest zapłodnieniem. Zazwyczaj dwie te komórki są 

 tak dalece wyróżnione miejscem powstawania, kształtem i wielkością, że odróżniamy jedne zapładnia- 

 jącą od drugiej, która zostaje przez pierwszą zapładnianą, i nazywamy pierwszą męzką a drugą żeńską. 

 W większości razów te dwie spółkujące komórki są pozbawione ruchu, tak np. u roślin kwiatowych 

 (Phanerogamae), krasnorostów (FlorideEe), workowców (Ascomycetes), zarazikowatych (Perenospo- 

 me) i t. d.; w innych znów wypadkach jedna tylko komórka i to stale żeńska jest pozbawiona ruchu, 

 tak np. u zrostnicy (Vaucheria), morszczynów (Fucacese), rodniowców (Archegoniatse), ramienic 

 (Characea?) i t. d.; wreszcie zdarzyć się może, że obie komórki spółkujące są ruchliwe, tak np. u gro- 

 madnicy (Pandorina), zawłotni (Chlamydomonas). Jak więc widzimy dla pojęcia istoty zapłodnienia 

 obojętną jest rzeczą, czy spółkujące komórki są ruchliwe, czy też pozbawione ruchu. Zazwyczaj spół- 

 kujące komórki są tak dalece wyróżnione, że nie mamy najmniejszej wątpliwości którą wypada na- 

 zwać żeńską, a którą męzką. Znamy jednak liczne wypadki w których tak nie jest, w których obie 

 komórki są zupełnie lub prawie zupełnie równowartościowe, i to bez względu na ich ruchliwość 



