ŚLUZÓWCE. 



327 



CZĘŚĆ U. — POKREWIEŃSTWO W KLASIE ŚLUZOWCÓW. 



Właściwie wypadało już część poprzednia rozpocząć od objaśnienia, co właściwie rozumiemy pod 

 tym wyrazem ((pokrewieństwo)), lecz umieszczamy go tutaj jedynie dlatego, żeby nie przerywać 

 sobie raz już zaczętego watka rozumowania. 



Od najdawniejszych już czasów przy klasyfikacyi zwierząt i roślin spotykamy się z wyrazem pokre- 

 wieństwo. Wyraz ten wzięty bez zaprzeczenia ze stosunków ludzkich, oznaczający wspólność krwi, 

 zostaje tu jednak użytym w czysto przenośnem znaczeniu. Wszyscy klasyfikatorowie, biorąc zawsze 

 pod uwagę najdoskonalej już wykształcone zwierzęta (a zatem np. doskonały owad a nie poczwarkę), 

 lub rośliny (a zatem roślinę już owocującą) i porównywając różne pomiędzy sobą, znajdowali, że nie- 

 które z nich posiadają pewną znaczną sumę cech wspólnych, podobieństwo w budowie wewnętrznej 

 u zwierząt, w owocowaniu u roślin i takie łącząc w gromadę, klasę czy też rodzinę, nazywali je po- 

 krewnemu W kolei czasów gruntowniejsze badania, tyczące historyi rozwoju istot ustrojowych, do- 

 prowadził} nas do zupełnie nieoczekiwanego rezultatu. Przekonano się, że zazwyczaj ustroje, które 

 nazywano pokrewnymi posiadają najzupełniej ten sam rozwój, aby dojść od zapłodnionego jaja do do- 

 kładnego zwierzęcia lub rośliny. Dlaczego tak jest jednak? na czem polega istota tego faktu'.' tego 

 nie umiano sobie objaśnić do najnowszych nieledwie czasów. Dopiero teorya wspólnego pochodzenia 

 nazywana zazwyczaj teoryą Darwina, rozwiązała nam niejako tę zagadkę. Teorya ta przyjmuje, że 

 wszystkie ustroje mają wspólny początek. Pierwsza żyjąca istota powstała przez samorodztwoz połą- 

 czeń nieustrojowych. Z niej powstały wszystkie inne. Początkowo były one nader prostej budowy, lecz 

 poci wpływem walki o byt, której rezultatem jest wybór naturalny, powstają w kolei czasów istoty coraz 

 bardziej złożone (lub jak to zwykle niewłaściwie nazywają doskonalsze). Istoty mające wspólne po- 

 chodzenie mogą jednak' rozwijać się dalej w różnych kierunkach. Każda nowa gałęź może znów swoją 

 drogą ulegać odmianom. Tak, że rezultatem tych tysiącznych i powolnych zmian, są dzisiejsze zwie- 

 rzęta, rośliny, nader rozmaitej budowy i złożenia. Wszystkie więc rośliny pochodzące z jednego wspól- 

 nego pnia mają dlatego samego jednakową historyę rozwoju, i to więc co dawniej nazywano pokre- 

 wieństwem w czysto przenośnem znaczeniu, dziś ma podstawę bytu, przyjmujemy bowiem, że ro- 

 śliny pokrewne są niemi rzeczywiście w skutek wspólnego pochodzenia. Hy po teza ta już w począt- 

 kach tego wieku znajduje swoje początki, lecz dopiero w roku 1860 zgromadził Darwin, w dziele pod 

 tytułem : « On the origin of species by means of natural selection or the preservation of favoured ra- 

 ces; in the struggle for life » taką masę faktów na jej poparcie, że hypoteza ta odtąd stała się teorya. 



Każda teorya istnieje tak długo, dopóki nowe badania nie odkryją faktów, które są w zupełnej 

 z nią sprzeczności, i nie zmuszą nas do zastąpienia jej przez inną zgodną z ówczesnym stanem nauki. 

 Dziś teorya Darwina jest jedyną możliwą teoryą, a obowiązkiem jest naszym badać w jej świetle 

 wszystkjte zjawiska, jakich nam dostarcza świat roślinny, nic pojmując jej jednak za jakiś niczem 

 u ; '.wzruszony dogmat. 



W tym celu zamierzamy teraz rozpatrzeć się w grupie śluzowców, zbadać kolejno tworzące się ro- 

 dzaje i zastanowić się, jakie pomiędzy nimi zachodzą stosunki pokrewieństwa. Wychodząc z podsta- 



