328 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NACK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



wowej zasady tcoryi Darwina, będziemy naturalnie brali zawsze za punkt wyjścia formy najprostsze, 



od nich postępować będziemy do bardziej złożonych. 



Oczywista jest rzeczą, że do najprostszych ślnzowców należą te, które są zupełnie pozbawione wło- 

 śni. Weźmiemy naprzód pod uwagę rodzaje należące do żywobarwnych. 



Bezkosmek służący nam za punkt wyjścia, występuje zawsze tylko pod pierwotną formą owocowa- 

 nia śluzowców pierwoszczowocni. Koło bezkosmka grupują sio w najbliższym stosunku trzy różne 

 typy. Pierwszy stanowi zlepniczek, mający zawsze walcowate, foremne, lecz siedzące zarodnie, gro- 

 madnie obok siebie stojące. W bezpośrednim z nim związku, ale wyższym już jest dęblik. Budowa 

 leżni i kształt zarodni są tu najzupełniej te same jak w poprzednim rodzaju, lecz ścianki zarodni ule- 

 gły tu zmianie. Ścianka bowiem u dęblika rozwija się tylko na wierzchołku zarodni, pod postacią 

 dzwoneczka, od którego ku podstawie, jako resztki bocznych ścianek, przebiega sześć trójkańciastych 



Włókien. Na tern kończy się typ pierwszy. 



# 



Z drugiej strony bezkosmka spotykamy pojedyncze zarodnie, beztrzoneczkowe, zrośnięte w wielkie 



zrosłozarodnie lindbladii, z któremi w bezpośrednim związku pozostaje mylnik. Mylnik zachowuje 



się względem lindbladii najzupełniej tak samo jak dęblik względem zlepniczka. [ tu bowiem ścianki 



pojedynczych zarodni zachowują się tylko częściowo, a w części znikają. Mylnik zamyka drugi typ. 



W innym znów kierunku od bezkosmka wybiegają liczne gatunki śluzowców, które tworzą natu- 

 ralny rzęd różnobłonów. Spotykamy tu trzy rodzaje, z których za punkt wyjścia weźmiemy przeta- 

 czek. Przetaczki różnią się od wszystkich zarodni bezwłośni, raz tern, żesą irzoneczkowate; a powtóre 

 tein, że posiadają szczególne zgrubienia na wewnętrznej ściance zarodni; dolna część jest często jedno- 

 stajnie zgrubiałą i tworzy koszyczek. Pomiędzy bezkosmkiem a przetaczkiem nie mamy wszystkich 

 przejść pośrednich, ale tćż i różnice nie są zbyt rażące. Za to gatunki tu należące przedstawiają tak 

 ścisły między sobą związek, że uważamy za właściwe bliżej się w nich rozpatrzeć. Występują one 

 albo o zarodniach zaokrąglonych, albo o gruszko watyćh. Kształty te odpowiadają dwom różnym ty- 

 pom. Zajmiemy się najprzód gruszkowatemi. Za punkt wyjścia posłuży nam przetaczek gruszkowaty, 

 posiadający węzły wielokątne, o bokach wklęsłych. Najbliższym tegoż jest przetaczek kruchy, którego 

 dolne węzły łączą się pomiędzy sobą w szerokie a płaskie płyty, kiedy tymczasem wierzchołkowe po- 

 zostają jeszcze wolne, to jest połączone miedzy sobą nitkowato- cienkiemi włókienkami. W przela- 

 czku gromadnym zespolenie węzłów postępuje jeszcze krok dalej, wszystkie one łączą się pomiędzy 

 sobą w jeden system sieciowy, o płytkach mających boki łukowato powycinane i wybiegające w wolne 

 krótkie kończyki, które juz jednak nie dochodzą do sąsiednich węzłów. Nareszcie szereg ten zamyka 

 przetaczek rudy, którego wszystkie węzły tworzą jedną sieć, o płytach ważkich i zupełnie równowąz- 

 kich, a włókienka występujące jeszcze choć już zanikowo a\ poprzednim gatunku giną tu zupełnie. 



Powracamy znów do nowego! punktu wyjścia, za który służy przetaczek zmienny, posiadający najzu- 

 pełniej takie zgrubienia jak przetaczek gruszkowaty, lecz mający zarodnie dokładnie kuliste. Od te- 

 goż znajdujemy przejścia do reszty nie tylko przetaczków, ale wszystkich w ogóle różnobłonów. Prze- 

 taczek ten, dziś jeszcze połączony jest całym szeregiem przeróżnych form dających wszystkie mo- 

 żliwe przejścia od jego pojedynczych węzłów, zostających między sobą w związku tylko za pomocą 

 nitkowato-cienkich włókienek ; a węzłów jedną wspólną sieć tworzących, miedzy którymi znów ta- 

 kież włókienka występują, właściwych przetaczkowi pospolitemu. Od przetaczka pospolitego jeden 

 krok oddziela nas tylko od pośrodka dziwnego, posiadającego w wierzchołku zgrubienia podobne, 

 lecz którego koszyczek w dolnej części przechodzi w płyty szerokie, połączone cienkiemi, równolegle 

 względem siebie przebiegającemi włókienkami. Na tćm kończy się jedna gałęź punktu wyjścia. Drugą 

 stanowi wyłącznie przetaczek purpurowy. 



& 



