śluzówce. 329 



Trzecia gałęź drugiego typu przetaczków najliczniój jest rozwinięta. Spotykamy tu przetaczek po- 

 wikłany,' jako typ odrębny, którego węzły podobnie jak w przetaczku zmiennym, łączą się pomiędzy 

 sobą' nie pojedynczo, ale po kilka, równolegle względem siebie przebiegaj ącemi włókienkami. Obok 

 tegoż znów najbliższy przetaczka powikłanego jest przetaczek piękny, o węzłach zaokrąglonych. 

 Wprzetaczku pięknym koszyczek zwykle silnie jest rozwinięty, lecz w przetaczku lśniącym zostaje on 

 zastąpiony tylko kilkunastoma płytami, promienisto od nasady trzoneczka rozchodzącemi się, a prze- 

 chodzącemi' dalej w najzupełniej taki sam system zgrubień. Lecz w przetaczku makówce i pręty te 

 zastępujące koszyczek giną, i cała zarodnia posiada tylko zgrubienia w postaci węzłów połączonych 

 nitkowato cienkiemi włókienkami, rozchodzącemi się promienisto na wszystkie strony. 



Pozostaje nam tylko żebrowiec, który na zasadzie znalezionych potworności, uważamy za typ naj- 

 bliższy niepośrodka ale przetaczka zmiennego. Wyobraźmy sobie bowiem, że w przetaczku zmiennym 

 węzły będą się znajdować na promieniach (idealnych) idących od nasady trzonka do wierzchołka za- 

 rodni, niech te węzły będą stojące, w jednym szeregu zrosną się z sobą, a otrzymamy płyty równole- 

 głe żebrowca. Do uzupełnienia tegoż potrzeba tylko, aby nitkowato cienkie wlókienka przebiegały 

 niejakokolwiekbez porządku, lecz stale, względem siebie równolegle. 



Na tem kończy się szereg bezwłośni żywobarwnych, od których przejdziemy dalej do innych ro- 

 dzajów tworzących ten poddział. Tworzą je dwa rzędy pylanek i pyszniaków. 



Pierwszy z tych rzędów będący przedstawionym przez jedyny tu należący rodzaj samotka, jest bar- 

 dzo szczególnym pod wieloma względami i nie przedstawia ściślejszego pokrewieństwa z żadnym ze 

 znanych mi śluzowców. Występuje on tylko pod postacią zrosłozarodni mających podobną budowę 

 jakzrosłozarodoie smętosza i brefeldii. Dalej jestto jedyny rodzaj z całego skupienia żywozarodni- 

 kowych, którego zarodnie są opatrzone podsadami. A jednak jego włośnią wiotka, zwisła, o rurkach 

 cienkościennych, nie posiadających jeszcze zgrubień, okazuje nam typ nizki bez wątpienia żywobar- 

 wnych. Może być, że z czasem poznamy rodzaje, które nam zjawisko to i pokrewieństwo samotka po- 

 zwolą lepiej i bliżej określić. 



Za to od bezwłośni do pyszniaków mamy bezpośrednie nieledwo przejścia. Stanowi je z jednśj 

 strony znów bezkosmek, z drugiej dorzutka. Jak wiemy bezkosmek występuje tylko pod postacią 

 pierwoszczowocni mających podwójną ściankę ; z tych wewnętrzna jest rozprężliwa, a zewnętrzna 

 tęga, ziarnista i krucha. Tenże sam stosunek w budowie ścianki znajdujemy i u dorzutki. Niektóre 

 z nich np. dorzutka jasna lub ciemna, miewają niekiedy pierwoszczowocnie, kiedy tymczasem wiele 

 innych występują pod postacią foremnych zarodni otwierających się uciętem wieczkiem. Włośnią 

 dorzutek (jedyny charakter różniący je od bezkosmka) tworzy sieć zazwyczaj bardzo nikłą, o rur- 

 kach pustych, nieregularnie powydymanych, bez charakterystycznych zgrubień. W jednym gatunku 

 który nazwałem dorzutka bezwłoskiem, występuje ona tylko zanikowo, tak, że nieraz w całej zarodni 

 zaledwie kilka kruciuteńkich niteczek można odszukać, lecz gatunek ten uważam raczćj za zanikową 

 dorzutkę niż za przejście do bezkosmka. 



W bezpośrednim związkuz dorzutka pozostaje cornuwia, stanowiąca punkt wyjścia wszystkich in- 

 nych strzępko waty eh. Cornuwia owocuje jużto pod postacią pierwoszczowocni, już też foremnych 

 zarodni, w tym razie zupełnie takich samych jak w dorzutce, i otwierających się również uciętem 

 wieczkiem. Wprawdzie ścianka zarodni jest tu pojedynczą błona, ale u cornuwii złotowłosej spoty- 

 kamy na jej powierzchni grubą warstwę drobnoziarnistćj, barwnej istoty, zastępującej najoczywiścićj 

 zewnętrzną ściankę dorzutki. Różnica zachodząca między tymi dwoma rodzajami polega jednak na 

 em, że włośnią tworząca tu sieć (podobnie jak w dorzutce) jest zupełnie"wolna, a co ważniejsza, spo- 

 AKT. i. 15 



