330 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



tykamy tu po raz pierwszy zgrubienia foremne i dla gatunków charakterystyczne, powodujące silna 

 jej rozprężliwość. 



Od cornuwii możemy wysnuć z wielka łatwością cały szereg innych strzępkowatych. Wszystkie 

 strzępki w przeciwstawieństwie siedzących cornuwii, są trzoneczko watę, "lecz u strzępka kulawki, 

 trzoneczek ten jest bardzo krótki, a u strzępka zwisłego ginie prawie zupełnie, mamy więc i tu cały 

 szereg przejść do typowych strzępków wyniesionych na długim trzoneczku. Z tą budową idzie w parze 

 i inny jeszcze stosunek. Sieć włośni w cornuwii jest zupełnie wolną i nie pozostaje w żadnym stosunku 

 ze ścianką zarodni. We wszystkich strzępkach trzonek wraz z zarodnią tworzy jedne tylko jamę, 

 wypełnioną tylko w górnćj części zarodnikami, które stają się ku dołowi coraz większymi i wreszcie 

 w trzonku zamieniają się w bryłki nieforemne, przystające ściśle do siebie. Otóż w tej gromadzie 

 strzępków, które nazwałem zwisłymi (Arcyrella), posiadających jak wiemy typowo bardzo krótkie 

 trzoneczki i stanowiącymi tern samem przejście do cornuwii ; ostatnie odnogi sieci włośni są zaklę- 

 śnięte między te bryłki wypełniające rurkę trzonka. Tutaj więc sieć wprawdzie nie jest zupełnie 

 wolną jak u cornuwii, ale jak tam nie pozostaje w żadnym stosunku ze ścianką zarodni. Od tych strzę- 

 pek do drugiego ich podrodzaju, t. j. strzępków wyprostowanych (Clathroides), krok nas tylko oddziela, 

 tutaj bowiem końce włośni przyrastają do ścianki zarodni w dolnej części, to jest do kieliszka. Ten 

 stosunek włośni ze ścianką zarodni, mający miejsce tylko częściowo u dopiero co wspomnianych 

 strzępków rozwija się daleko potężniej w siateczni, gdzie włośnią licznemi odnogami przyrasta na ca- 

 łej przestrzeni ścianki zarodni. 



Podobny zupełnie stosunek znachodzimy u pęcherzaka, różniącego się tśm tylko od siateczni, że 

 kiedy ścianka tćj ostatniej jest zupełnie pojedyncza, u tego jest pokryta licznymi pęcherzykami bar- 

 wnymi. Wreszcie rulik jest zrosłozarodnią utworzoną z pierwoszczowocni jakiegoś pęcherzaka. Ten 

 ostatni daje nam piękny przykład lak zwanego zanikowego narzędzia. Zgrubienia na włośni strzępko- 

 watych w ogóle przyczyniają się bez zaprzeczenia potężnie do jej rozprężliwośei, a tśm samem do 

 rozprószenia zarodników. U rulika włośnią straciła już zupełnie to znaczenie, jest ona zwisła, zupełnie 

 nie rozprężliwa; pomimo to zgrubienia na jej ściankach występują bardzo pięknie, ale tylko w pierw- 

 szych chwilach rozw r oju, w czasie bowiem, kiedy zrosłozarodnie są już dojrzałe, kiedy więc włośnią 

 powinnaby zacząć działać, zgrubień tych odnaleźć na niej już nie możemy, 



Jak rozliczne istnieją przejścia w zgrubieniach włośni i kieliszka u strzępkowatych, o tśm mówi- 

 liśmy już powyżej (str. 71, 72), i tam też odsyłamy czytelnika, gdyż rozbieranie szczegółowe tych 

 stosunków za daleko by tu nas zaprowadziło. 



Nareszcie zamkniemy rozpatrywanie strzępkowatych małocią, będącą najwyższym ich typem. Tutaj 

 włośnią składa się z licznych, pojedynczych nitek, w przeciwstawieństwie wszystkich innych rodza- 

 jów, mających włośnię połączoną w sieć. Przejść tu nie mamy, ale też i mieć ich nie możemy. 



Z całego więc podziału żywobarwnych, pozostaje nam tylko pokrewieństwo kędziorkowatych, 

 w którem zgrubienia włośni występują, jak to wiemy, pod postacią kilku w 7 ężownic na prawo bie- 

 gnących. 



Zapletki znane nam w nielicznych tylko gatunkach, zdarzają się jużto jako pierwoszczowocnie, już 

 jako trzoneczkowate zarodnie. W większości gatunków włośnią, podobnie jak w cornuwii, jest zu- 

 pełnie wolną ; u zapletki maczugowatej, podobnie jak u strzępków zwisłych, zaklęśnięta między bryłki 

 wypełniające rurkę trzonka. Włośnią jednak będąca najwybitniejszym charakterem tego rodzaju, nie 

 daje przejść zupełnych do znanych nam śluzowców. W każdym razie pokrewieństwo z cornuwią, 

 strzępkiem i siatecznią, jest niezaprzeczone. Zwrócę tu jednak uwagę czytelnika na dwa gatunki, na- 



