ŚLUZÓWCE. 



331 



leżące do tych dwóch różnych pokrewieństw, które zasługują na szczególniejszą uwagę. Jestto z je- 

 dnej strony cornuwia czołgaczek, z drugiej zapletka wyjątkowa. U dopiero co wspomnianćj cornuwii 

 sieci włośni są nader cienkościenne, opatrzone zupełnemi pierścieniowatemi zgrubieniami; w zapletce 

 wyjątkowej zgrubienia występują pod postacią dwóch tylko wężownie, często redukujących się do je- 

 dnej, od czasu do czasu tak wązkie skręty tworzących, że się zlewają w pierścienie. 



Rozpanoszony ród kędziorków, mający swój analogon między strzępkowatymi w małoci, przedsta- 

 wia pod względem budowy sprężyć nader rozliczne różnice, które już powyżćj (str. 63-69) poda- 

 liśmy szczegółowo. Bez ich powtarzania niepodobna by nam było rozebrać zachodzących tu stosun- 

 ków' pokrewieństwa. Najwłaściwszem więc zapewne będzie zwrócić tylko uwagę czytelnika na kilka 

 wybitnych typów. Najprostszy typ stanowią : kędziorek niepozorny i kręty, z którym w najbliższym 

 związku pozostaje cały szereg form, któreśmy objęli pod nazwą kędziorka rożnokształtnego. Drugi typ 

 dają kędziorki : złocik, pokrewny i Jacka. Osobne miejsca zajmuje kędziorek szorstki i Decaisna. Wre- 

 szcie ostatni typ stanowią kędziorki : kruchy, podobny i mylny. 



Kędziorki zamykają cały szereg poddziału żywobarwnych. Opowiadane tu stosunki pokrewieństwa 

 zachodzące między różnymi rodzajami, podajemy w formie tablicy, ułatwiającej ich objęcie jednym 

 rzutem oka. Tablica ta nie wymaga żadnych objaśnień, wspomniemy tylko, że nazwiska rodzajów wy- 

 stępujących tylko pod postacią zrosłozarodni są wydrukowane tęższemi czcionkami. 





Kędziorek 





Małoć 













Zapletka 



aj 



3 



a 



o 

 o 



tu 



O. 



N 



Siatecznia 



ca 

 o 





Żebrowiec 









Pośród ek 









Dorzutka 







Przetaczek 











Bezkosmek 



















Samotek 







Zlepniczek 





Lindbladia 















Dęblik 



Mylnik 







W drugim poddziale ciemno-barwnych, śluzówce pozbawione włośni są zredukowane do jednego 

 tylko i to jednogatunkowego rodzaju. Pierwobłon maleńki zastępuje tu miejsce licznych gatunków, 

 tworzących dwa rzędy : bezwłośni i różnobłonów w poddziale żywobarwnych. Występuje on zawsze 

 pod postacią foremnych zarodni opatrzonych pojedynczą, kruchą, bezwapienną ścianką. Od niego do 

 sluzowców tegoż skupienia, lecz opatrzonych włośnią, nie mamy wprost przejścia i nie wiemy nawet 

 gdzie go szukać. Najprostszym wydaje nam się być maworek, i dlatego weźmiemy go za punkt wyjścia 

 dalszych porównań, chociaż również dobrze możnaby zacząć i gdzieindziśj, co dla nas, niemających 

 zamiaru kreślić u drzew rodowych » jest tćż rzeczą najzupełniej obojętną. 



