śluzówce. 533 



jednak badhamie posiadają włośnię bardzo słabo zwapniona, tak np. badhamia wydęta, zmienna, lśniąca, 

 i te stanowią oczywiście przejście do wiotka, którego rurki włośni są zupełnie puste. 



Na wiotku kończy się jeden szereg śluzowców, dających się odnieść do maworka. Drugi stanowi 

 cienkowskia, której włośnią posiada już regularne i charakterystyczne rozwidlania, dotychczas bez 

 przejść do zwykłej włośni maworka. 



Wiotek przedstawia nam ciekawy typ łączący maworkowate z makulcowatemi. U maworka sieci 

 włośni są zupełnie nieregularne, w punktach zbiegu zamienione w wapniaczki. U wiązaka sieci włośni 

 są już regularniej sze; od nasady ku górze rozwidlają się coraz gęściej pod kątem ostrym, tak że oka 

 tej sieci tworzą równoległobok ; wapniaczki nieliczne i niepozorne, mają kształt wrzecionkowaty. 

 Jeżelibyśmy wyobrazili sobie, że wapniaczki te zginęły, to mamy przed sobą śluzowiec, który bez za- 

 przeczenia należałoby odnieść do makulcowatych. 



Makulcowate uważane pod względem budowy włośni, przedstawiają wielką rozmaitość. W bardzo 

 wielu razach sieć ich włośni ma najzupełniej pokrój sieci wiązaka. Znajdujemy jednak gatunki, w któ- 

 rych z nasady zarodni wychodzą włókna rozdzielające się pod kątem ostrym dwudzielnie, lecz tylko 

 ich ostatnie rozgałęzienia łączą się w sieć pomiędzy sobą, tak np. w makulcu Fuckla. W tych więc 

 gatunkach mamy wiązki włókien, które tylko w górnej części łączą się w sieć wspólną. U innych 

 znów wiązki te są tylko zrosłe w obu nasadach, ze ścianką zarodni nie tworząc jednak wspólnych sieci, 

 tak np. w szaroniu Stahla. Niekiedy znów tylko niektóre włókna rozwidlają się dwudzielnie, a inne 

 pozostają pojedynczemi, np. w szaroniu śnieżnym. W szaroniu Alexandrowicza pojedyncze w całym 

 przebiegu włókna rozgałęziają się bardzo licznie tylko w obu końcach nasad, i tam łączą się odno- 

 gami pomiędzy sobą. W innych, np. w makulcu pospolitym, włókna rozdzielają się w nasadach na 

 parę odnóg, ale te przyrastają tylko do ścianki zarodni, nie łącząc się już w sieci z sąsiedniemu W re- 

 szcie znajdujemy gatunki, w których włośnią składa się z najzupełniej pojedynczych, w obu końcach 

 nasad zaostrzonych włókien, jak np. w makulcu młoteczku. Dalćj, bez względu na stosunek włókien 

 włośni między sobą, znajdujemy jużto rurki, już rurki o zanikowćm świetle, już wreszcie jednolite 

 włókna. Z drugiej strony włośnią bywa albo zupełnie, albo w części bezbarwna, lub też mniej lub 

 silniej fioletowo, niekiedy czarno-fioletowo zabarwioną. Właśnie te wszystkie możliwe przejścia istnie- 

 jące w budowie włośni makulcowatych, nie pozwalają zużyć jej do charakteryzowania rodzajów. Za to 

 budowa ścianki zarodni, a raczej rodzaj jej zwapnienia przedstawia cechy od razu wpadające w oko, 

 stałe i dające się w tym celu najwyborniej spożytkować. 



Szarori w.podrodzaju któryśmy jednobłonkiem nazwali, a za którego typ można uważać szaroń 

 Alexandrowicza, posiada budowę ścianki najzupełniej taką samą jak wiązak i większość innych ma- 

 workowatych. Wapno występuje tu na ściance w postaci drobnych ziarn, skupiających się tu i 

 ówdzie w więcej skupione gromadki. Szaronie występują w tak licznych gatunkach, że niepodobna 

 nam rozpatrywać szczegółowo całego tego szeregu ; niech nam wolno będzie jednak zastanowić się 

 nad nim chwilkę choć w ogóle. W wielu gatunkach zwapnienie jest tak silne, że ziarna wapna od- 

 padają od ścianki nieregularnemi płatami. Wapno to może być niekiedy spojone choć nieznaczną ilo- 

 ścią pierwoszczowatej natury i tworzyć tym sposobem rodzaj drugiej błony. Wpodrodzaju nazwanym 

 dwubłonkiem te dwie błony są oddzielone znaczną pustą przestrzenią, stykając się z sobą tylko 

 w nasadzie zarodni. Wreszcie w gwiazdoszu ta wewnętrzna delikatna błonka znika zupełnie, i w sku- 

 tek tego mamy tu tylko jedne skorupiasto-zwapnioną ściankę odstającą od wewnętrznej nagiej masy 

 zarodników i włośni. W dwóch pierwszych podrodzajach szaronia zarodnie pękają nieregularnie, 

 w trzecim zaś, to jest gwiazdoszu, znajdujemy pierwsze ślady regularnego otwierania się u szaronia 

 Stahla, i od tegoż cały szereg do naj regularniej szego szaronia Trevelyaniego, który sobie czytelnik 



