



ŚLUZÓWCE. 





335 











Czuprynka Paździorck 









Mrzyk 

























Cienkowskia 

















aj 



ci 

 0, 





'3 



O 

 •N! 



Smętosz 













03 



O 





'3 













O 



C 

 O 

 O 



"o 













as 

 SI 

 O 

 N 



c« 





Badhamia 



SI 



-a 

 o 



N 

 O 



Xl 



3 



O 



"5 













Brefeldia 

































Makulec 









Łuskowiec 





Wykwit 



Maworek 



Wiazak 



Szaroń 























Pierwobłon 





Te dwa więc poddziały ciemno i żywobarwnych maja za najprostsze formy, z jednój strony pier- 

 wobłon, z drugiej bezkosmek. Różnice zachodzące między tymi dwoma rodzajami polegają właściwie 

 tylko na barwie ścianek i zarodników. Jeżeliśmy je przenieśli do dwóch różnych rzędów, to fakt ten 

 będzie zapewne teraz i czytelnikowi zrozumiałym. Gzy barwnik pewnego śuzowca jest fioletowym 

 czy innym, nie jest to rzeczą obojętną, bo w parze z tym, na pierwszy rzut oka niepozornym stosun- 

 kiem, łączą się całe summy charakterów bardzo poważnych i rozstrzygających. 



Śluzówce skupienia ciemno-zarodnikowych, posiadają zarodniki zawsze brunatno-fioletowe, fiole- 

 towe lub czarno-fioletowe, i odcień tej barwy jest stałym dla każdego gatunku. Włośnią ich jest albo 

 tak samo zabarwiona albo bezbarwna. Ścianki zarodni ulegają zazwyczaj temu samemu prawu, wy 

 jąwszy nieliczne kubeczki, badhamie, kieliszniki i cienkowskie ; lecz w innych wypadkach inny bar- 

 wnik trzyma się tylko ziarn wapna. 



W skupieniu żywozarodnikowych, czy to we włośni, czy w ściance, czy w zarodnikach nie spotykamy 

 nigdy barw poprzedniego skupienia. Za to barwy tu występujące, nieraz bardzo świetne, żywe, są 

 przytem nadzwyczaj niestałe. Niestałość ta uwidacznia się najlepiej w pyszniakach, a w szczególności 

 w pokrewieństwie strzępkowatych, gdzie jeden i ten sani gatunek może być szarym, w różnych od- 

 cieniach różowym, purpurowym, czerwonym lub żółtym. 



