422 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



puszczenie (str. 138), jakoby gatunek ten mógł przynależeć do maworka lub badhamii, jest błędno. 

 Włośnią bowiem składa się nie z szerokich, z rzadka tylko rozwidlających się i w bardzo luźną sieć 

 połączonych rur. jak to jest przedstawione na rysunku, ale z włókien nadzwyczaj cienkich, zbitą 

 sieć tworzących. W skutek tego wypadło gatunek ten przenieść do pokrewieństwa makulcowatych, 

 a mianowicie ze względu na budowę ścianki, do rodzaju szaronia. Szczegółowy opis podam więc po- 

 niżej we właściwem miejscu. 



Tern samem rodzaj Trichamphora .hmghuna należało z listy przyjętych rodzajów wykreślić, 

 a dla odkrytego przezemnie śluzowca, który nazwałem był Trichamphora Puckeliana, utworzyćnową 

 rodzajową nazwę. 



Tymczasem w zielniku Schwsegricłuena znalazłem pomiędzy innymi liczne, doskonale zachowane 

 okazy tego śluzowca, zebrane w r. 1801 w okolicach Lipska. Wszystkie należały do odmiany p gracilis. 

 Trzoneczek ich dosięgał niekiedy wysokości dwóch milimetrów, w nasadzie był czarno-brunatny, ku 

 górze rdzawy, pod wierzchołkiem żółtawy. Lecz najważniejszą rzeczą był fakt, że tylko w niewielu 

 okazach rurki włośni były wypełnione powietrzem ; większość ich zawierała ziarna wapna, a w naj- 

 silniejszych zarodniach ilość tych ostatnich była lak znaczna, że cały systemat włośniowy był 

 w skutek tego sztywny i trwały. Okazy, które poprzednio widziałem, były oczywiście rozwinięte 

 z pierwoszczni zawierających nader mało wapna i dlatego też włośnią ich była wypełniona tylko po- 

 wietrzem. Należało więc wiotek Fnckla przenieść do rodzaju badhamii. Przykłady niezupełnego wy- 

 pełnienia wapnem systematu włośniowego, w tym ostatnim rodzaju nie są rzadkie. I tak na stronic 

 146 wspominam, że w badhamii Alexandrowicza rurki włośni zawierają nieliczne, drobne, pojedyncze 

 ziarna wapna, tamże znajduje się wzmianka, że w badhamii nikłowłosej zwapnienie rurek włośni jest 

 słabe ; wreszcie na stronie 143 mówię, że włośnią badhamii lśniącej, w skutek słabego zwapnienia, 

 może być wiotką. Postępując tylko krok dalej, można powiedzieć, że badhamia Fnckla przedstawia 

 gatunek, który może występować w okazach o włośni zupełnie bezwapiennej, wówczas wiotkiej, 

 chociaż zdarzają się i typowe okazy o rurkach zwapnionych aż do sztywności całego systemu wło- 

 śniowego. Bodhamię Fnckla należy pomieścić poniżej badhamii lśniącej. Tak więc rodzaj Tricham- 

 phora znika na zawsze z horyzontu śluzowców. Dodam tylko, że śluzowiec który Berkeley pod 

 nazwą Trichamphora pezizoides wspomina (w Introduction to eryptogamic botany. London, 1857, 

 p. 333), sądząc z załączonego rysunku zarodnika (1. c, f. 75 a), musi być zupełnie czćmś innem. 



Do strony 140. 



W liście synonimów, w pierwszym wierszu, zamiast 1797 położyć 1794, a po nazwisku Pers., 

 Versuch., p. 88. 



Do strony 150. 



W siedemnastym wierszu od dołu, zamiast : « Jednocześnie ze Schraderem » i t. d. aż do « Ten 

 sztuczny podział)) i t. d. pomieścić co następuje : Już w roku 1795 utworzył Persoon dwa nowe rodzaje 

 Physarum i Diderma. Pierwszy z nich obejmował zarodnie o ściance pojedynczej, należące również 

 do maworkowatych jak i do makulcowatych. Drugi zaś początkowo, również jak i w roku 1796, 

 obejmował tylko maworkosvate o podwójnej ściance ; lecz w roku 1797 diagnoza zostaje zmienioną, 

 i odtąd spotykamy tu i wiele makulcowatych. Ztąd też Didymium Schradera jest u Persoona rozdzie- 

 lone na dwa gatunki. 



Do strony 151. 

 W liście synonimów po 1786 dodać : 



1801. Physarum cinereum p complanatum. Pers., Syn., p. 170, n° i. 



