•524 PAMIgTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOK VI. 



Do s t r o ri y 167. 



We wzmiance historycznej, odnośnie szaronia, zamiast zdania : « W tym samym roku i t. cl., po- 

 mieścić co następuje : 



Z drugiej strony utworzył Persoon w r. 1795 rodzaj Diderma wyłącznie dla gładysza : w rok potem 

 włącza do niego i dzisiejsze Physarum contextum ; oba odróżniają się, według Persoona. od Phy- 

 sarum podwójną ścianką. Lecz już w roku 1797 pojmuje ten autor pod Diderma tylko takie gatunki, 

 których zarodnie są opatrzone podsadą bez względu na budowę ścianki, i taki eharakterzostajc zacho- 

 wanym bez zmiany i w roku 1801 w Synopsis. 



Do strony 169. 



Po szaroniu Alexandrowicza pomieścić należy: 



176. C h. pe zizoid es (J ung h.) S. czaszowaty. — Zarodnie czaszowate, szarawo-białe, trzo- 

 neczkowate; trzoneczki szydłowate, w nasadzie kasztanowate, ku górze jaśniejsze, niekiedy w podsta- 

 wach po kilka zrośnięte. Włośnią o włóknach bezbarwnych, nader cienkich, wiotkich, w gęstą sieć 

 połączonych. Zarodniki fioletowe, gładkie, 8,3 do 9,2 m. na. wielkie. 



1838. Trichamphora pezioides Jungh., 1. c, p. 1:2, tb. II, f. 9. 



Wzmianka Jiistoryczna. — Gatunek ten został odkrytym na Jawie przez Junghima, który powodując 

 się szczególnym kształtem zarodni tego śluzowca, utworzył dlań nowy rodzaj Trichamphora. Nie 

 mając oryginalnych okazów, złudzony fałszywym rysunkiem włośni, przypuszczałem, że gatunek ten 

 ze względu właśnie na jej budowę da się jako nowy rodzaj scharakteryzować. Pod nazwą Tricham- 

 phora pomieściłem więc w monografii śluzowiec, którego włośnią odpowiadała rysunkowi Junghuna 

 najzupełniej, z drugiej strony była zupełnie bezwapienną. Tymczasem przed niedawnym czasem zna- 

 lazłem nowe okazy tegoż śluzowca w zbiorach Schwsegrichama, w których cały systemat włośniowy 

 był wypełniony drobnemi ziarnami wapna, w skutek czego zmuszony byłem przenieść gatunek ten 

 do rodzaju badhamia, pod nazwą badhamia Fuckeliana (*). Z drugićj strony poszukiwałem oryginalne 

 okazy Junghuna, które mnie przekonały, że budowa włośni zmusza gatunek ten przenieść do po- 

 krewieństwa makulcowatych, a mianowicie ze względu na budowę ścianki, do rodzaju szaronia. 



Opis. — Zarodnie tego śluzowca stoją gromadnie na wspólnej nader delikatnej leżni, jużto poje- 

 dynczo, jużto niekiedy poskupiane w małe gromadki, zrośnięte z sobą nasadami trzonków. Trzoneczki 

 do 5M. wysokie, szydłowate, w nasadzie kasztanowate, ku górze jaśniejsze, w wierzchołku żółto- 

 kasztanowate, podłużnie delikatnie pofałdowane, ścianka ich jest błoną tęgą, żółto-brunatną, mocno 

 podłużnemi smugami zgrubiałą. Rurka zawiera w dolnśj części ziarnistą brudno-żółtą istotę uslro- 

 j ową, w górnej tylko powietrze. Wskutek takiego kszLałtu, ścianka zrośnięta z trzonkiem jest wy- 

 pukła, jej przeciwległa odpowiednio wklęsła, obie jednakowo od siebie oddalone, zrośnięte z sobą 

 brzegiem zupełnie obłym. Ścianka zarodni jest błoną zupełnie bezbarwną, pokrytą pojedynczemi, 

 nader drobnemi ziarnkami wapna zupełnie jednostajnie. Pomiędzy obiema ściankami przebiega 

 włośnią o włóknach zupełnie bezbarwnych, 0,8 m. m. szerokich, licznie rozwidlających się i połą- 

 czonych w sieć gęstą lecz wiotką. Po wyproszeniu zarodników i rozprószeniu górnćj ścianki zarodni 

 pozostaje tylko trzoneczek uwieńczony resztkami dolnej ścianki, teraz talerzykowatej, i puszkiem d 

 niej przyrośniętej włośni. Zarodniki fioletowe, zupełnie gładkie, 8,3 do 9,2 m. m. wielkie. 



Porównaj powyżej dodatek do stron 137 i 138. 



