430 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VI. 



Do strony 262. 



W liście synonimów w wierszu dziewiątym, zamiast 1797 należy położyć 1794, a po nazwisku : 

 Pers., Versuch., p. f 9 ; po wierszu dziesiątym dodać : 



1801. Trichia rubiformis, p puWerulenta Pers., Syss., p. 167, n° 52. 



Do strony 265 . 



W piątym wierszu listy synonimów zamiast 1797 należy położyć 1794, a po nazwisku : Pers., 

 Yersuch., p. 90 ; następnie zaś dodać : 



1799. Trichia clavala, p discoidea Pers., Obs. II, p. 34, n° 52. 



Do strony 266. 



W wierszu piątym i szóstym listy synonimów, zamiast 1797 należy położyć 1794, 'a po nazwiskach : 

 Pers., Versuch., p. 90; po wierszu zaś ósmym dodać : 



4829. Trichia serpula a) simplex, p) retieulata Pr., 1. c, p. 188, n° 10. 



Do strony 268. 



Wzmiankę historyczną tyczącą się strzępka zastąpić następującą : 



Rodzaj po raz pierwszy wspomniany w roku 1729 przez Michelego, który pod nazwą Clathroides 

 wyłącznie tylko trzy gatunki strzępka opisał. W roku 1751 łączy Hill, Clathroides i Clathroidastrum 

 Michelego, czyli dzisiejsze strzępki i paździorki, pod nazwą Arcyria, a we dwa lata potem zmienia 

 Gleditsch tę nową nazwę na Stemonitis. Późniejsi autorowie pomieszczają różne gatunki strzępka 

 pod różnymi rodzajami, tak Linne a początkowo i Hatsch pod Clathrus ; Haller, Bulliard i inni pod 

 Trichia; Dickson pod Lycoperdon ; Willdenow, Roth a przedewszystkićm Trentenpohl pod Stemo- 

 nitis; Batsch pod Embolus. Dopiero jednak w roku 1794 ogranicza Persoon strzępek w miche- 

 lowskićm znaczeniu, przyjmując dlań nazwę Hilla : Arcyria. Strzępek ma się według Persoona różnić 

 od kędziorka tern, że jego zarodnie pękają szwem kołowym, kiedy zarodnie drugiego otwierają się 

 nieregularnie. W rok potom znajduje Persoon po raz pierwszy kędziorek mylny, który go w wielki 

 kłopot wprowadza dlatego, że jego zarodnie otwierają się szwem kołowym ; to też pomieszcza go 

 w rodzaju strzępka, pod nazwą Arcyria decipiens. Lecz w roku 1796 przenosi nowy ten gatunek na 

 właściwe miejsce, pod nazwą Trichia fallax, jednocześnie jednak zmienia określenia tak Arcyryi jak 

 Trichii. Arcyria ma mieć ściankę znikliwą, włośnię ogołoconą, okrągła, przytwierdzoną do łożyska 

 półkulistego. Trichia zaś ma posiadać tęgie, wpółtrwałe ścianki zarodni, włośnię wpółzbita, sprężystą, 

 o przytwierdzeniu dokiem! W « Synopsis » (1891) określenia te brzmią niewiele co różnie; Arcyria 

 ma według Persoona ściankę do połowy znikliwą, włośnię ogołoconą, przytwierdzoną do kieliszko- 

 watego łożyska ; Trichia odznacza się ścianką trwałą, potem nieregularnie pękającą. Włośnię zbitą, 

 do dna zarodni przytwierdzoną (?), rozprężającą się sprężyście. Fries w « Systema mycologicum » 

 (1829) opuszcza zupełnie charakter, jaki może dawać włośnią w odróżnianiu Arcyrii od Trichii, 

 przyjmując tylko, że w pierwszej ścianka pękająca szwem kołowym, jest w górnej części znikliwą, 

 kiedy tymczasem w drugiej ścianka pęka zupełnie nieregularnie. Gorda badając śluzówce za pomocą 

 drobnowidza, oprócz charakterów podanych ostatecznie przez Persoona, wspomina (1842), że Trichia 

 ma włośnię o sprężycach pojedynczych (?) wolnych (!), ze zgrubieniami wężownicowatemi, kiedy Arcy- 

 ria ma włośnię w sieć połączoną. Fries w cc Summa vegetabilium Scandinavia3 o (1849) odróżnia oba 

 gatunki sposobem otwierania się, sądzi, że oba mająwłośnię. w siećpołączoną, lecz dodaje że u kędziorka 



