ŚLUZÓWCE. *"*l 



sieć ta jest opatrzona zgrubieniami wężowńicowatemi. Ten ostatni charakter lekceważy jednak zu- 

 pełnie mówi bowiem dosłownie (1. c, p. 457) : « Elateres prćebent singularem characterem, sed 

 eorum functiones prosus ignoramus. Minores tamen per se esse momenti facile perspicitur ex ab- 

 solutoeorum defectu in maxime affinibus, et proventu in diversissimis »,. Bonorden (1851) podaje 

 w tym względzie jak zwykle same mylne spostrzeżenia. Według niego zdarzają się gatunki kędziorka, 

 których włośnią jest opatrzona tylko wętownicowątp rozmieszczonymi kolcami, jak również strzępia 

 o włośni weżownicowatej. Dopiero wreszcie de Bary (1859) odgranicza strzępki od kędziorków, opie- 

 rając się wyłącznie na różnym rodzaju zgzubień ich włośni : wężownicowatym w ostatnim, a różnym 

 ale nie wężownicowatym w pierwszym rodzaju. 



Do strony 269. 



W liście synonimów w wierszu siedmnąstym po nazwisku : « Trichia cinnabaris » dodać należy : 

 yarietas secunda yinoso-subfusca; a trzy wiersze dalśj, zamiast 1797 położyć 1794, a po nazwisku : 

 Pers., Versuch, p. 90. 



Do strony 273. 



W wierszu szóstym listy synonimów, zamiast 1797 położyć należy 1794, a po nazwisku : Pers., 

 Yersuch., p. 90 ; a ósmy zastąpić następującym : 



1801. Arcyria cinerea Pers., Synop., p. 184, n° 3; cfr. FI. Dam, t. 1975, f. 1. 



Do strony 275. 



W liście synonimów, po wierszu pierwszym dodać : 



1751. Arcyria sessilis volva longiore Hill., 1. c, p. 47. 



W wierszu dziewiątym, w dalszym jego ciągu dodać : gatunek ten zostaje nazwanym tamże 

 w objaśnieniach tablic : Arcyria rosea. 



Do strony 277. 



W wierszu szóstym listy synonimów, zamiast 1797 położyć 1794, a po nazwisku : Pers., Versuch., 

 p. 90; po wierszu dziesiątym dodać : 



1829. Arcyria nutans a) sordide ochracea, p) alutacea Fr., 1. c, p. 180. 



■V Do strony 284. 



Po si&ipzni podpartej dodać następujący gatunek : 



168. L. Arcyrella Rfski. S. podobna. — Zarodnie gruszkowate, szare ze słomiastym odcie- 

 niem, o trzoneczku wysokości zarodni wyrównywaj ącym lub nieco krótszym, żółtawym. Włośnią 

 nierozprężająca się, o rurkach bardzo luźną sieć tworzących bez względu na rozmieszczenie, od 

 2,5 — 8,3 m. m. szerokich, w licznych miejscach do ścianki zarodni przyrośniętych i niektórych 

 zstępujących do wnętrza rurki trzonka , pokrytych licznemi tępemi brodaweczkami. Zarodniki 

 gładkie, 7,5 — 8,3 m. m. wielkie. 



Opis. — Zarodnie wraz z trzonkiem dochodzą wysokości 3/4 M. Pierwiastkowo są one białe, lecz 

 w zetknięciu z powietrzem stają się czerwone, wreszcie przybierają barwę szarawą ze słomiastym 

 odcieniem, a trzoneczek ma barwę żółtawą. Burka trzonka jest błoną gładką, brudno-żółtą, lekko 

 pofałdowaną, przechodząc w ściankę zarodni staje się bezbarwną ; przy nasadzie trzonka tęższa, opa- 



