92 J. G. Agardh. 



tifera in JSpym. Halymenioide per totam frondem sparsa obveniunt, et in alia specie cysto- 

 carpia, quamquam in phyllis transformatis, in quibus ad apices singula generantur, adpa- 

 renter ex ipsa fronde provenientia videantur, nescio anne jure quodam assumere lieeret eap- 

 deni esse rationem Tthod. cuneatcc. Rhod. cuneatam, ita explicatam, forsan Epymenise spe 

 ciem credere liceret. 



** Fronde juniorc supra stipitem. elongata dichotQm.a, adultiore insuper prolificationibus 

 stipitatis decomposita- segmentis ambitu definitis cuneato-linearibus lanceolatisve. 

 terminalibus scepe obovatis; phyllis frucfiferis a disco incrassato segmentorum 

 emergentibus. 



3. Epym. Wilsonis (Sond. in Linncea 1S53 p. 516) fronde juvenili supra 

 stipitem lineari cuneata enervi, adultiore dichotoma foliisque novis a fronde 

 primaria sensim in stipitem mutata et secus medium incrassata, prolifican- 

 tibus plus niinus decomposita; segmentis cuneato-linearibus eximie patenti- 

 bus, terminalibus obtusis obovatis, cystocarpiis validis globosis, fere in soros 

 rotundatos invicem distantes conjunctis, singulis in phyllo stipitem funnante 

 terminalibus. 



Hab. in Oceano australi ad insulas Chatam, Novam Zelandiam et Novam 



Hollandiam australem. 



Frondes juveniles gregariaj, supra sti}iitem brevem, in frondem planam enervem cuneato- 

 linearem, 4—6 pollicarem, circiter 4 lineas latam, indivisam aut divisione dichotoma j:>lm'ies 

 furcatam expans», Rhodymeniam corallinam ita referunt, ut ab incauto hujus plantam in- 

 clioantem facilius considerarentur ; quo vero adultior tit planta, stipes iit quasi costa lanii- 

 nam percurrente instructus, et prolificationes oriuntur, nunc a costa, nunc a margine ljeso 

 provenientes, quae quoque prolongata costa cum stipite junguntur. Forma laminse quoque 

 fit sensim superne latior, et apices oriuntur fere obovati. Ubi frons jam dichotoma adest, 

 segmenta stricta et linearia eximie patentia adparent, quasi invicem divergentia. Jam in 

 planta hac juvenili conspiciantur phylla minuta, secus costalem regionem prolificantia ; at hoc 

 in paucissimis vidi. In planta adultiore non tantum frondes iiunt iteratis vicihus diehotoniEe 

 (5 — 6:ies divisaj); sed quoque prolificationibus, quse a phyllis ]3rimariis numerosse emergunt, 

 plus minus decomposita'. Nimirum phylla primaria, secus mediam partem incrassata, magis 

 magisque mutantur in stipitem prolongatum, marginihus folii ohliteratis ancipitem. et demum 

 teretiusculum et crassum, a quo dcmum prolificationes, frondi conformes, ramorum ad instar 

 proveniunt. Singula segmenta formam et latitudinem juniorum fere servant. — In speci- 

 mine senili, quod ultra pedale vidi, cystocarpia observavi permagna subglobosa, numerosa 

 (8 — 16) adproximata, quasi soros rotundatos, invicem distantes formantia; sunt hsec brevi 

 pedicello suffulta; uhi minus adulta ohservare licet phylla adparent minuta oblongo-obovataj 

 quorum transformatione singula cystocarpia oriri putarem. Phylla spha?rosporifera compla- 

 nata et rotundata vidi. 



Est ha3c placta, 1. c. a Sondero optime descripta, quam cum Capensi Ep. obtusa iden- 

 ticam consideravit Harvey. In Flora Novae Zelandiae animadvertit specimina Nova; Zelandiaa 

 esse angustiora et minus divisa; quod vero quoque in speciminibus planta3 Capensis obve- 

 nire. Equidem specimiua F,p. obtussa quoque vidi alia latiora, alia angustiora; attameu 



