176 J. GAÏ. EUYINGIOKUM HKPTAS. 



Hist. Luud., II (1586), p. 1461, cum ic. ead. — Lob. le. 

 (1591), II, p. 22, cum ic. ead. — Glus. Hist. (1601), II , 

 p. 158, cum ic ead — Ger. Herb. éd. emac. (1633), p. 1165 , 

 cum ic. ead. — J. Bauh, Hist.. III (1651), p. 87, cumic. ead. 



— Chabr. Sciagr . (1666), p. 354, cum ic. ead. — Ray Hist, 

 I (1686), p. 385. 



E. planum minus. G. Bauh. Pin. (1623),^. 386. — Park. 

 Theatr. (1640), p. 986, cum ic. Lob. — Tourn. Elem. ; 1694) , 

 p. TjS. — Gup. Hort, Gathol. (1696), p. 71. — Bobartin Morts. 

 Hist. pi., III (1699), p. 166, rf 11, sect. 7, tab. 36 (ic. Lob.). 



— Tourn. Inst. (1700), n° 327 (in cujus herb. planta desidera- 

 tur\ — Boerh. Ind. ait. (1720), /, p. 134- — Schatv Itin. éd.' 

 gall. (1743), //. App , p. 109, n° 226. 



E. pumilum polyrrhizon. Barr. Ic. (1714j, p. 62, n° 645, 

 tab. 1247 (icon bona, post Lobelianam prima eademque ultima). 



E. foliis radicalibus oblongisincisis , caule dichotomo , floribus 

 sessilibus — var. repens. Linn. Hort. Glijf. (1737), p. 87, 

 n° 4. 



E. pusillum Linn. Spec, éd. l a (1753), p. 233, n° 4, 

 éd. 2 a (1762) , p. 237, n° i (ex parte nostrum, ex aliâ parte E. 

 tenue Lam.) (1). — Crantz Inst. rei herb. (1766), //, p. 142 



(1) Lamarckii Eryngium pusillum, auctorumque deinceps praeter Willde- 

 nowium omnium , idem esse quod planta hîc descripta , certissimum. De homo- 

 nymo autem Linnœano Boissierus nuper dubia movit, quœ eum induxerunt ut E. 

 pusillum Linnsei idem crederet quod E. odoratum Lam. seu E. galioides Ejusd., 

 et hoc quidem auctori amicissimo concedere nequeo , tùm quia iconibus duabus 

 E. pusillum L. nititur, ajp E. odorato quœ abhorrent utraeque. tùm quia E. pusil- 

 lum Linnœo dicitur planta hispanica, aetate autem Linnaei loca E. odorati natalia 

 nulla innotuerant nisi lusitanica. Non ideo credo E. pusillum Linnaei esse speciem 

 aliam ullam definitam. Credo potiùs esse plantam spuriam, ne auctori quidem vi- 

 sam , sed compilatam exque duabus vel tribus conflatam , nomenque ideo missum 

 esse faciendum, quod quidem fontes Linnaei primores adeunti facile patebit. Suo 

 enim Eryngio quarto Linnaeus in Horto Cliffortiano E. montanum pumilum C. B., 

 plantam Salmanticam, et E. planum minus C. B. suscribit, quodque specie diver- 



