P R JEV ATIO. 



Studii hujus amor,quem initio, ante hos quin- 

 decim annos , modicum fane nec fatis fervidum in 

 me perfenfi, paullatim animum meum ufque adeo 

 cepit, ut nihil fiipra, Ssepius quidem ipfe mihi di- 

 &um putabam illud Poetas : 



Studium quid inutiie quaeris? 

 neque aliter me dehortabantur amici. Adhsec inimi- 

 ci ; me ftudiumque meum haberites defpicatui , fiib- * 

 ridehant, nec finefaftu &faftidio; fed ut ipfts qui- 

 dem videbatur, non finefale tamen, identidem og- 

 gerebant: mufcos& mufcas curet, cui, quodagat, 

 nihil aliud eft reliquum. Verum tamen iftaomnia re- 

 frenandae ftudii hujus cupidini avidiffirrKeneutiquam 

 fatit erant; quin me quotidieDo£HffimiRaji &fapien- 

 tiffimi Davidis effata in hoc ftudium exftimulabant. 



Quod DEI opera fint , in quibus contemplan- 

 dis memet exerceo. . 



Quod Divime artis & potentia? fint effefta, qui- 

 bus inquirendis fucceffivas horas addico. 



Quod ille me in hunc mundum introduxerit, 

 tam inexplebili rerum varietate inftruchim & orna- 

 tum. 



Quod oculis , quos mihi contulit ea videnda , 

 animo & confideranda objecerit. 



In Dei ergo contumeliam redundat % quod hasc 

 quae Eum creaffe negare non audes, fupervacanea 

 & inutilia effe affirmes. 



Mundum hunc fublunareni, omniaque qux m 

 ea fimt, Hominis caufta condita fuiffe, receptaTheo 

 logorum fententia eft; ergo & ipfa Infefta. 



Quam autem potiorem Hominibus ufiim pras- 

 ftent, quam ut ea contemplentur, divinaeque artis 

 veftigia in iis effqrmandis obfervent & mirentur. 



Quod 



