366 1775. 



genus idem ainandare videntur. Sed sunt aliae quoque cer- 

 tissimae notae, quae animalcula haec ab omnibus aliis co- 

 gnitis generibus removent et in peculiare, privumque, ac ab 

 omnibus aliis generibus distinctum genus cogunt. Pedes po- 

 stici elongati et imprimis tarsi longissimi, callis calcaneorum 

 loco substratis; palmae brevissimae pro manubus inservien- 

 tes et nunquam vel rarissime adhibitae ad procedendum vel 

 insistendum: praeterea cauda dense vestita pilis et in qui- 

 busdam speciebus floccosa a murino genere prorsus distin- 

 guunt; haec eadem elongata cauda a Leporino genere remo- 

 vet: itaque iam habebimus novum genus. 



Antiquis id. iam innotuerat sub nomine /uLvg $(m$, vel 

 etiam %oipoypuXXo?. Hebraea scripturae sacrae lingua vix 

 dubium Sapan vocatum ; arabes olim et nunc idem Yer~ 

 buam appellant; id nos igitur nomen, ut maxime notum ido- 

 neumque adoptabimus. 



YERBUA. 



Mammale Glis. 



Dentes primores 2 utrimque. 



Aures longae, patulae, nudae. 



Oculi prominentes, ampli. 



Pedes palmae brevissimae. Pedes plantae elon- 

 gatae. 



Tarsus subtus callosus. 



Cauda elongata, vestita (non raro floccosa). 



Fodiunt fere omnes, irrequietae, pedibus anticis raro 

 vel nunquam insident et incedunt, posticis saliunt. Vox si- 

 milis leporinae, grunniunt quoque. Labia indesinenter mo- 

 titant, palmis pro manibus utuntur, eisque cibum ori admo- 

 vent. Interdiu pleraeque latent somnolentae, noctu cibum 

 capiunt et vagantur. Hyeme quaedam torpidae, intra cuni- 

 culos. Vivunt gramine et cerealibus. Morsu et unguibus 



