Promontorium bonae spei. 387 



que eadein recte a clariss. Pallas ad Pygargum sunt relata; 

 vidi quoque alios Pjgargos (*) cornubus subflammantibus, 

 alios lyratis et unam feminam reduncis: unde satis super- 

 que patet, in hac specie cornua eorumque conformationem 

 non adeo presse pro charactere adhibenda esse, verum et 

 alias notas in stabiliendo charactere usui debere esse. 



Color in Dorcade, Kevella, Corinna et Pjgargo est 

 cinnamomeus et ab armis ad femora stria lata, obliqua, ni- 

 gricante-spadicea est ducta, albedini abdominis abrupte con- 

 termina; urop ygium late candidum, cauda apice floccosa, 

 nigra. Hi sunt in omnibus varietatibus a me enumeratis 

 constantes characteres. An illa varietas, quam sub nomine 

 Turcico-Tatarico Tzeiran s. Dsheren (**) noscimus, ad 

 Dorcadem spectet, vel an potius novam condat speciem, id 

 adhucdum ambigo; color certe similis Ceivi capreoli, i. e. 

 multo rufescente tinctus cervinus, et pene ad cinnamomeum 

 accedens. Auctores qui de hac specie quaedam observa- 

 runt, silent de litura seu striga laterum nigricante, neque 

 meminere uropygium late candicans et caudam nigram, ita- 

 que haec erunt manebuntque dubia, donec clariss. Pallas 

 qui in oris x\siae fuit, ubi Tzeiran versatur, redux certiora 

 orbem eruditum docuerit. Nollem igitur Tzeiran pro certo 

 inter Dorcadis varietates enumerare. In Dorcade, Kevella 

 et Corinna genua sunt pilosa, quod ego in Pjgargo, cuius 

 plura quam 20 vidi viva individua, nunquam observavi. 

 Certe vel ipso Buffonio iudice Dorcas, Kevclla et Corinna 

 eiusdem speciei sunt varietates, climate et locorum situ di- 

 stinctae et separatae; unde magnitudine, colore intensiore 

 vel dilutiore, paucisve maculis differunt. De Pjgargo (Eu- 

 chore) recte pensitatis omnibus, idem pronunciare ausim, esse 

 Dorcadis varietatem. Sed quo minns nostra verba tantum 



(*) De A. Euchore loquitur auctor. 

 (**) Ant. subgutturosa Pall. 



25* 



