oo 
FRAGMENTUM PRIMUM. aa1 
exalbuminosus, crassus, initio sublinearis et falciformis, caudiculo acutis- 
simo manubrium fingente: postea autem tereti-ovatus et similiter arcua- 
tus, ita ut fructus formam quodam modo imitetur; cofyledonibus in 
massam solidam, carnosam, sordide purpurascentem, indivisam nec s0- 
lubilem, basi nonnihil umbilicatam , et in vertice obtusissimam omnino 
coalitis; caudiculo recto, initio ovato-oblongo, tereti, radiculaque angus- 
tiore et acutissima terminato ; çemmula conoidea et brevissima. Dum fruc- 
tus semenque increscunt, caudiculus (radicula brevi sese incurvante nec 
Tongiore facta) in clavulam s. bacillum cylindricum accrescendo infor- 
matur, fructus verticem trudit, forat, ultraque longissime protractus 
formam lineari-lanceolatam obtinet. Clavus hic spithamæ longitudinem 
eonsecutus, a mole cotyledonea in fructu sepulta interdumque vix ema- 
ciata, tandem solvitur, anticeque gemmula brevi, conica et acutis- 
sima, e foliolis nascentibus decussatim imbricatis (quæ pro cotyledonibus 
a variis scriptoribus, v. gr. GÆRTNERO [1], perperam habitæ sunt), 
ornatur, dum e contrario radiculam in parte adversa nondum evolutam 
ostendit. | 
Nascitur in plagis maritimis Madagascariæ borealis (v. gr. circa Wohe- 
mar et ad sinum Suarezianum [Ricarnt Herb., n. 74]), insulæ Marianæ 
adjacentis (Bov. Herb., n. 1896), Mayottæ Comorarum (Bovinir Herb., 
n. 3408), et Sechellarum, nempe insulæ Mahé (Perviccet Herb., n. 109 
et 159). Manglier (2) gallis nuncupatur. 
Seminis tegumentum quod internum dixi, tantummodo fortassis pars 
est s. prolatio externi, circa micropylem peculiariter tenuati, ne caudiculo 
mox exeunti importunum afferat impedimentum. 
Il. CEniors (3) Arn., in Ann. of nat. hist., t. T (1838), 
p. 263.—Endi., Gen. plant.,n,6099.—R. Wight, Zllustr. of Ind. 
Bot.,t. I, p. 209; et Zcon. plant. [nd. or., t. 1 (1840), p. 449, 
n. xu, 240, tab. 240 (C. Candolliana Arn.). — Ruarzopaorarum 
spec. DC.; Roxb.; Beucuierrarum Wrightio; Griffith. 
(1) Nempe apud Rhizophoram Mangle Linn. (De Fructib., t. I, p. 213). 
(2) A voce barbara Mangle (Mangue, Mangro, etc.), apud Indos orbis novi 
usitata, veteribusque botanicis, nempe PLumerio, Bauminio, Liwnxo, multisque 
als etiam adhibita. Indiæ RES incolæ Mangi-Mangi dicunt, unde Rox- 
PHius Mangium fecit. 
_ (3) Vox h&c à pro (alveus, cellula) et 8h v. ëdus rar, species), ob soli- 
tam floris s. calycis Ceriopum structuram derivata fuisse videtur. 
