PRODROMUS 

 EXPOSITIONIS LICHENUM NOVjE CALEDONL^E. 



SCRIPS1T 

 WILLIAM MLAÎSDES 



Geographise Lichenum sériée, quae nonnisi décernais binis ulti- 

 mis ortum débet, plurima contribuit cel. J. D. Hooker. Quoque 

 symbolas varias eidem scientige parti adtulerunt auctores quidam 

 alii, ut prsesertim cel. Tuckerman, Fée, Montagne et Babington. 

 Attamen longe abest quin notitise in hoc capite adhuc abundent, 

 quare crederem haud inutile censeri examen dare collectionis 

 parvas e Nova Caledonia Museo Coloniarum Gallicarum Parisiis 

 nuper instituto missae , utpote specimina sistentis vegetationis 

 omnino ante ignotae. 



Supra (in tomo XI) Lichenes regionum exoticarum quarumdam 

 synoptice enumeravi, atque ibi (pp. 23Û-247) eos Polynesiae 

 breviter exposui. Sunt Polynesienses numéro saltem 143, separa- 

 tis scilicet Stictina quercizante et Sticta dichotomoide (pro « Sticta 

 damœcorni var. lineari ») additisque Parmelia cervicorni Tuck. 

 (in Insulis Sandwich obvia) et Parmelia relicina Fr. (in Tnsulis 

 Marianis), sed excludenda forte P % scia par ietina, quae vix propius 

 quam ex Australise ïnsula Lord Howe innotuit, ubi quoque viget 

 Parmelia limbata Laur. Ex his Lichenibus \ 43 Polynesiensibus 

 occurrunl in Europa 47, scilicet pro tribubus diversis : 



3 Collemei 



(e toto 



numéro 



12), 



4 Cladoniei 



(e 



..._ 



7), 



1 Usneeus 



(e 



— 



2), 



2 Ramalinei 



(e 



— 



5), 



2 Peltigerei 



(e 



— 



2), 



12 Parmeliei 



(e 



— 



29), 



8 Lecanorei 



(e 



— 



25), 



8 Lecideei 



(e 



— 



20), 



h Graphidei 



(e 



— 



20), 



3 Pyrenocarpei (e 



— 



16). 



