ADVERSARIA IN STIRPES CRIT1CAS. 203 



eimiandis diagnosibus, mihi cordi fuit non modo claros accura- 

 tos et satis concisos dare characteres, sed etiam, quantum mihi 

 liceret, certum singulae speciei in systemate locum et proximas 

 indicare affines. Quoin periculo si aliquandotitubaverim, labori 

 saltem haud peperci. 



Recentioribus annis, botanici nonnulli, iique inter scientise 

 proceresjf utiles hyperanalyticorum partitiones fastidientes, in 

 oppositum errorem (de fumo in flammam, ut aiunt), inciderunt, 

 adeo ut jiotionem fere speciei prorsus perturbare ac mutare mi- 

 nentur. Hi «specierum» nomine salutant grèges pluriumspe- 

 cierum affinium, certis profecto characteribus inter se conve- 

 nientium, sed non minus etiam aliis characteribus flrmis inter 

 se bene distinctarum ; et ssepe, ut credo, sic faciunt ex meris 

 preescriptis et abstractis notionibus, vel e subjectivis et theoreti- 

 cis opinionibus de possibilibus variationis limitibus. Ejusmodi 

 auctores, aphorismum Linnœanum invertentes, species quas 

 nuncupant ad characteres concinnant aptantque,.natura ipsa, ut 

 optime dixit Babingtonius, interdicente ; nam, species ad nor- 

 mam quamdam confingere est opus prorsus vanum, et certissi- 

 mum est permulta gênera alias complecti species characteribus 

 plurimis et conspicuis inter se diversas, alias vero notis pauciori- 

 bus minusque insignibus, at non minus conslantibus, distinc- 

 tas(l). Aureum sane istud Friesii dictum. — «Characteres sunt 

 tantum ad species discernendas adminicula». Preecipuà res ad 

 quam necesse est ut attendamus est (ut iterum Friesii verbis 

 utar), ad recte distinguendas plantas quse in natura constanter 

 differunt ab iis quee confluunt. Methodum de qua locutus sum 



(1) Exemplo sit inter sinicas stirpes Perotis longiflora Nées : centena specimina a 

 variis China? locis examinavi, omnia ut ovuiti ovo similia, ac constanter diirerentia ab 

 indica et Zevlanica P. hôr'deiforrhi KedS (nomen P. Intifoliœ utpote anceps et collccti- 

 vnniseponcndiun puto),raeemis sublaxioribus, spiculis duplo, aristisque plus duplo lon- 

 gioribus. Non nego quin Neesius, Trinius (At-rostidea callo rotundo, p. 19, sqq.) et 

 Steudclius Perotidcs nimis multiplicaverint, ast, certo cerlius, nemo neologicorum 

 theoriis non imbutus duo de quibus loquor gramiha conjunget, Idem valet de Ëoyiia 

 nostra (Z. japonica, Steud.?), quœ spicis lanceolatis, non lincaribus, spiculis plus duplo 

 Iongioribus, minus appressis, diversaque glumarùin forma, a Z. pûngentis Willd. 

 speciminibus australicis et ceylonensibus tain clare distingua potest, ut si illi rel'crri 

 ttebeàt, quid profecto sit species plane nescio ! 



