en ZELDZAAM E VOGELEN, 



i> L A A T XLI. 



Het kogeltje Sayacu genaamd (41). 



Van de beide Vogelen op deeze Plaat, dié in de Natuurlyke grootte voorgel 

 field zyn, voert het onderfte den naam van Sayacu. Deszelfs Bek is taamelyk 

 fterk , gelyk die der Graan eetende Vogelen, en zwart. De geheele Kop, Hals, 

 Rug en de onderzyde, van den Keel tot aan de Dekveders onderaan de Staart, is 

 gedekt met Aschkïeurige Vederen , die met blaauwachtig groen gewolkt zyn , maar 

 byzonderlyk op de Rug. De Veders van de Wieken en Staart zyn donker en 

 gerand met fèhoon blaauw, dat een weinig naar het Zeegroen trekt; zo dat, wan- 

 neer de Wieken en Staart geflooten zyn , dezelven zig t'eenemaal van eene blaauw- 

 achtige Zee-kleur vertoonen, uitgenomen de tippen der Slagpennen, die zwartach- 

 tig zyn. De buitenfte Dekveders der Wieken zyn zuiver blaauw; de binnenfte vari 

 een Witachtigé Aschkleur. De binnenzyde der Slagpennen en onderzyde van de 

 Staart , zyn donker Aschgraauw. De Staart heeft twaalf Vederen. De Pooten , 

 Voeten en Klaauwen, zyn Zwart. 



Het bovenfte Vogeltje is de Guira Guacuberaba (*).. Dit heeft den Bek taame- 

 lyk dik , van boven donker , van onderen Vleeschkleürig. Een jfmal zwart Zoompje 

 omringt den voet der Bovenkaak, en verbreedt zig, aan de zyden van den Kop, 

 onder de Oogen , tot aan de plaats der Ooren , flrekkende zig verder rondom de 

 Onderkaak nederwaards , ter breedte van een Duim langs den Keel uit. De Kruin 

 des Kops, de Nek, Rug, Wieken en Staart, zyn van eene bevallige Olyfkleur. 

 Een geele Streep loopt rondom het Voorhoofd, boven de Oogen en daalt langs de 

 Èydendes Kops neder, fcheidende het zwart aan de voorzyde, van het groen aan de 

 agterzyde, af. Het voorfte van den Hals en de Börft. zyn van ëen fchoone Oranje- 

 kleur , die naar beneden allengs in geel verandert. Even 't zelfde heeft onder op 

 de Rug en aan de Stuit plaats. Voorts is de Buik van onderen, zo wel als de 

 Schenkels en de Dekveders beneden de Staart , zo wel als boven , glanzig geel. 

 De tippen der Slagpennen trekken naar het donkere en van eenigë der buitenften 

 zyn de kanten helderer groen , dan de andere deeleh. De binnenfte Dekveders 

 der Wieken zyn Roomkleurig , de binnenfte zyden der Slagpennen licht Asch- 

 graauw, met de kanten der binnenfte Baarden witachtig. De Staart heeft twaalf 

 Veders , die aan de onderzyde licht Aschkleur zyn : de Pooten en Voeten zwart. 



De Guira bevindt zig in de Verzameling van Graaf Ferrérs : de Sayacu in 

 die van Doktor Fothergill, 't Zyn beiden Vogeltjes dit Brafil en de nabuuri- 

 ge Landen. De Guira is in 't klein door Marcgraaf afgebeeld, en zyne Te- 

 kening , fchoon ïlegt, is door namaaken, veranderen en van de eene iri de andere 

 hand over te gaan , zodanig verbafterd , dat zy naauwlyks kenbaar is geworden. 

 De Sayacu zal, geloof ik , nooit afgebeeld zyn geweer!, voor dat Zy op de te- 

 genwoordige Plaat te voorfchyn kwam. Men kan Marcgraafs korte befchryving 

 daar van, als ook die van het ander Vogeltje , by Willougkbï vinden, alwaar 

 een figuur van de Guira op Plaat 41 is voorgeïteld. Brisson heeftze beiden , uit 

 Marcgraaf, in zyn Vogelen-Werk gebragt , en öp de aangehaalde Bladzyderi 

 befchreeven. 



PLAAT 



(41) Sayacu. EdW. Av. p. 293. T. 351. WiLL; 294. T. 351. Will. Örmth. 173. T 41. Marcor. 



Omith. 188. Marcgr. Brof, 193. Tangara Brafiüenfis Br af. 112. Sylvia Brafilienfis viri'dis. Biuss. M, Ilïj 



varia. Briss. Av. III. p. 18. Tanagra Sayaca. Linn. p. 533. Motaciila Guira. Linn. Syji. Nat. XII. Gml 



Syfi. Nat. XII. Gen. in. Sp. 20. 114. Sp. 36. 



(*) Guira Guacuberaba Marcgravü, Edw. Av. p. 



IX. Deel L 



