3o VERZAMELING van UITHEEMSCHE 



en gekopieerd door een talryke Schaar van derzelver Navolgers , niets zyn dan de 

 gedagte Kaapfè Ezel, welken fömmigen van de oude Reizigers een Paard genoemd 

 hebben, uit hoofde van zyne grootte, anderen een Wilde of Woud-Ezel, we- 

 gens de gelykenis van zyne Ooren, Maanen en Staart, naar die van datSchepzel. 



PLAAT XXVIL 



Het TVyfje van den Kaapfen Ezel (27). 



Dit fraaije Dier was levendig , met het Mannetje , overgebragt van de Kaap der 

 Goede Hope; doch, alzo het Mannetje, voor dat zy te Londen kwamen, geftorven 

 was, heb ik hetzelve niet gezien. Dit Wyfje heeft verfcheide Jaaren ten huize 

 van zyne Koninglyke Hoogheid, den Prins van Wales, te Kew, geleefd. 



In grootte en geftalte zweemt het veel naar den voorgaanden. Om van deszelfs 

 algemeene Kleur te fpreeken; (de Streepen uitgezonderd, die akemaal zwart zyn:) 

 de Kop, de Hals, het bovenfte des Lighaams en de Dyën, hebben eene geelach- 

 tige licht bruine Kleur : de Buik , Pooten , en het end van de Staart , zyn wit. 

 Aan de Leden der Pooten heeft het zulke Doorens, als wy in Paarden zien: de Hoe- 

 ven zyn zwartachtig: de Kop is een weinig anders dan in de laatftbefchreevene ge- 

 ftreept: de Maanen zyn zwart en wit: de Ooren van de zelfde Kleur als het Lyf. 

 Op 't Voorhoofd is een weinig wit: het heeft verfcheide breede Streepen rondom den 

 Hals , die aan deszelfs onderzyde fmal worden. Een zwarte Streep loopt langs de 

 Ruggegraat en een gedeelte van de Staart, en een andere langs het midden van den 

 Buik heen. De Streepen op het Lyf komen van de Ruggeureep af, en fbmmigen 

 derzelven loopen Vorkswyze aan de zyden van het Lyf, anderen in enkelde Spitfèn 

 uit, en daar tusfchen zyn eenige langwerpige Vlakken. Het Kruis is op eene meer 

 verwarde onregelmaatige manier gevlakt. De twee zyden van dit Dier, zo wel als 

 van het hier voor befchreeven Mannetje, waren zeer eenvormig getekend. 



Het Geluid, 't welk dit Dier maakte, was zeer van dat van een Ezel verfchil-- 

 lende, en geleek meer naar het verwarde geblaf van een Buihond. Het fcheen van 

 een wilden aart en zeer koppig te zyn : niemand durfde het naderen uitgenomen een 

 Tuinier in 's Prinfèn dienft, die gewoon was 'er Voeder aan te geeven, en dees' kon 

 het beryden. Ik zag hetzelve een groot Peperhuis vol Tabak, met Papier en al, 

 opeeten, en men verhaalde my , dat het Vleesch zou eeten en allerley foort van 

 Voedzel, welk men 'er aan wilde geeven. Ik onderftel, dat zulks van noodzaaklyk- 

 heid of van gewoonte kwam, in deszelfs lange Reis op Zee: want het zal ontwy- 

 felbaar natuurlyk Gras of Kruiden eeten , gelyk een Paard of Ezel. Nooit zag ik 

 een Huid gelyk deeze overgebragt; 't welk maakt dat het veel groot er zeldzaamheid 

 is dan het Mannetje. Ik onderftel dat de Huiden der Wyfjes niet zo fraay geacht 

 worden te zyn als die der Mannetjes, en dat menze om die reden niet overbrengt. 

 Het Wyfje is tot nog toe niet afgebeeld of befchreeven geweefr. 



Job Ludolphus befchryft, in zyne Hiftorie van Ethiopië of Abysfïnïe, (Eng. 

 Vertaaling p. 56,) den Zebra, en zegt, dat ditDierin de Bosfchen van dat Land ge- 

 vangen wordt , maar aldaar zo zeldzaam is, dat men het, tam gemaakt zynde, tot 

 een hoogen Prys verkoopt, achtende het een bekwaam prefènt te zyn voor een 

 Souverein Vorft. In de Verzameling van Reizen, te Londen, in Quarto, door 

 Asthley uitgegeven in 't jaar 1745 , kan men by een verzameld vinden, wat vee- 

 Ie Hiftorie-Schry vers en Reizigers gezegd hebben van den Wilden Ezel of Zebra. 



(Zie 



(27) Zebra fcemina. Edw, Av. V. p. 29. T. «223. Zebra Authornm. Linn. Syjl. Nat. XII. utfupra. 



