ao VERZAMEJLING van UITHEEMSCHE 



zyn , alzo haare Afmeetingen , en de Figuuren van haare Snebben en Voeten , zeer 

 naa overeenkomen : maar ik laat dit denkbeeld ter nadere onderzoeking van de Na- 

 tuur-liefhebbers over. De myne , geloof ik , zal de eerde Afbeelding en befchry- 

 ving van deeze Eend zyn. ^ 



De Plevier met gefpoorde Inteken (*) is van de Natuurlyke grootte byna tot den 

 zelfden trap verkleind als de~ Eendvogel. Hy heeft de grootte van onze Kievit* 

 maar de Pooten zyn langer , van de Knie tot aan het onderde van den Hiel drie 

 Duimen, en de Wiek, geflooten zynde, zeven Duim haaiende. 



De Bek is zwart: de Kruin van den Kop gedekt met glanzig zwarte Vederen, 

 die taamelyk lang zyn, en welken hy, zo ik geloof, als een Kuif kan opzetten. 

 De Keel is ook zwart, maar de zyden van den Kop en de Hals in 't ronde wit. De 

 Rug en alle de Dek veders der Wieken hebben, aan haare bovenzyde , een Muis- 

 vaale Kleur, die donkerer is op de Rug en lichter op de Wieken , en allerlichtft aan 

 de randen der Vederen by de kanten der Wieken daar die op de Bord: leggen, en 

 boven de groote Slagpennen , welke zwart zyn. De kleinde Slagpennen , naad 

 aan de Rug, zyn daar mede eenkleurig. De Dekveders aan de binnenzyde der Wie- 

 ken en de Zyden onder de Wieken, zyn wit. Ieder Wiek heeft, een weinig be- 

 neden het Knop-Gewricht, een fcherpe Hoornige Spoor. Het Lyf is , tot aan de 

 Pooten 3 zwart, dochiaager, zo wel als de Dyën, en de Dekveders van de Staart, 

 boven en beneden, wit. De Staartveders hebben haare bovenfle helften, naad aan 

 den Wortel, wit, maar het overige zwart , uitgenomen dat de buitenite Veders, 

 aan ieder zyde, wit getipt zyn. De Pooten zyn, tot boven de Kniejen, Veder- 

 loos, en, zowel als de Voeten en Klaauwen, geheel zwart, zynde de middelde 

 Vinger door een Vliesje aan den buitenden gevoegd. Hy heeft geen agter-Vinger. 

 Doktor RüSSEL, een Heer die veele Jaaren zyn verblyf gehad heeft te Aleppo, 

 thans in Londen woonachtig, bragt deezen Vogel van daar mede in \ Jaar 1754, 

 en hadt de goedheid van my hem te Iaaten aftekenen. Ik acht het de zelfde Soort 

 te zyn, als de gene, die ik in myne Vogel- Hidorie, onder den naam van Zwart- 

 bordige Indiaanfche Plevier, Plaat XLVIf, aan 't licht gegeven heb (f). Jk had 

 toen de Spooren van de Wieken niet ontdekt, fchoon ik niet twyfel of hy zal de- 

 zelven gehad hebben : want ik zou ze ook in deeze niet hebben gevonden , indien 

 'er my geen Bericht van gegeven was, eer ik de Aftekening maakte. Myn voori- 

 ge Afbeelding verfchilt een weinig van deeze , daarin , dat het zwarte Merk aan 

 den Keel was famengevoegd met het Zwarte aan de Bord , en in 't hebben van een 

 helderen weêrfchyn op het Zwart , te weeten groenachtig op den Kop en paarsch 

 aan de Bord, 't welk my doet denken, dat de eerde een Mannetje ware en deeze 

 het Wyfje. Ik zou 'er geen tweede Afbeelding van gemaakt hebben , indien ik 

 de Spooren niet had ontdekt , die eveneens waren op de beide Wieken. Deeze 

 Vogel is aan de Rivier, by Aleppo, gemeen. 



• P. Lucas geeft, in zyn Reistogt naar de Levant (j), een zeer zonderling Be- 

 richt van een Vogel , diert men op de Nyl vindt , ichynende my dit zelfde flag van 

 Vogelen te zyn. Derhalve zal ik , ten pleiziere van den Leezer , 't gene hy daar 

 van gezegd heeft hier invoegen. „ Deeze Vogel geleek naar een Plevier en was by- 

 na van die grootte; hy vloog in 't ronde en ging in den gaapenden Bek der Kro- 

 " kodillen, die toen op 't Water uitgedrekt lagen, in Opper-Egypte-, zynde regt 

 95 voor het Vaartuig van onzen Autheur. Na dat zy 'er een weinig in waren ge- 

 " weed, flooten de Krokodillen hunne Bekken, en openden ze kort daarna weder- 

 om, 



(*) Pluvialis Alis calcare donatis. Edw. Jv.ll. p. (f) [Zie het II. Deel van dit Vogelen-Werk , PI. 



147. T. 280. Pluvialis Perfica criftata. Briss. Av V. XCIII.] 



p 84. Lapwing. Rujp. Jlepp. 12. T. 11. Varietas (j.) Jn drie Deeltjes in Duodecimo, gedrukt te 



Charadrii SpmQÜ.Um.SyJt. Nat. XII. Gen. 88. Sp. 12. Rouaan 1719. Toni. III. pag. 7. 





