?4 VERZAMELING van UI T HÉEMS CHÉ 



den van de Wieken en Staart, 2yn van een bevallig Groen, trekkende noch naarst 

 Blaauwe, noch naar 'd Geele, maar de juide middelmaat tufTchen beiden houdende. 

 (In 't kleuren, weet men, wordt het Groen door vermenginge van Biaauw en Geel 

 gemaakt. ). Van onderen is de Vogel lichter groen , en meer naar geel trekkende dari 

 van boven. De binnenzyden der Wieken 2yn bleekagtig donker groen ; wordende 

 de Punten of Tippen van alle de Staartvederen trapswyze zeer biaauw Groen en ge- 

 heel biaauw naby de Punten , die taam.elyk fcherp zyn. De onderzyde van de Staart 

 trekt naar donker Groen: de Pooten en Voeten zyn van eene bleek paarfche Vleefch- 

 kleur, komende in maakzel en plaatzing der Vingeren met die van andere Pappegaai- 

 jen overeen. 



Deeze Vogel bevondt zig , in den Jaare 1736, in eigendom van de Gemaalin van 

 Sir Charles Wager, die my gebruikte, om denzelven voor haar af te tekenen, 

 en de vryheid gaf, om 'er ook een Tekening van te maaken , ten mynen dienfte. 

 Haar Edele onderrichte my dat dezelve uk de Weftindiën gebragt ware. Ik heb dé 

 Vogelkunde van Willoughby doorbladerd , en 'er verfcheide lang geflaarte Pappe- 

 gaaijen, allen groen van Kleur, in gevonden^ daar hy bladg. 116 gewag van maakt , 

 doch welke altemaal, in eenige weinige byzonderheden, van den alhier beichreeve- 

 nen verfchillende zyn, en, alzo hy 'er geen Afbeeldingen van gegeven heeft, dagt 

 ik het niet oneigen te zyn^ zulks van deeze te doen. 



Het gevleugelde In fêkt, hier op een Takje zittende afgebeeld, is een Soort van 

 Kapel, welke de Wieken maar weinig met Dons bedekt heeft, zo dat zy zig in da 

 geelagtige Plekken doorichynend vertoonen. Het Lighaam is beneden donkeragtig, 

 van boven bruiner. De Grond der bovenfte Wieken is geel en Oranje, door elkan- 

 der gefchaduwd : de onderde Wieken zyn Oranjekleurig : alle de vier Wieken ge- 

 fprenkeld, gevlakt en gezoomd met Zwart; m.aar de onderzyden der Wieken heb^ 

 ben langs den Rand kleine witte Vlakjes, die zig aan derzelver boven^yden niet ver- 

 toonen. My werdt verhaald, dat dezelve uit de Weftindiën kwam {"), 



PLAAT LXXr. 



JDe rood' en biaauw- Koppige Parkiet (71). 



Deeze Vogel is hier in de Natuurlyke grootte voorgefteld. Het is den fchoon kleiri 

 groen Parkietje van de langf-taartige Soort * hebbende deszelfs Staart de middelde Ve- 

 deren langft en de zyd Vederen allengs verkortende. De hoeken , aan de randen 

 van de Bovenkaak , zyn fcherper en korter afgebroken dan in eenige Pappegaaijen^ 

 De Bek is aan de Punt zeer Haakig, van eene lichte Afchkleur of witagtig van bo- 

 ven , en beneden wat donkeragtig gefchaduwd. De Neusgaten zyn in het Wafch 

 geplaatfl, dat den Bek van het Voorhoofd affcheidt. De Oogkringen zyn geel of 

 Oranje; hoedanig eene Kleur ook de kaale Huid heeft rondom het Oog, dat gantfch 

 niet gemeen is. Het Voorhoofd, van den Bek tot aan het midden van de Kruin, 

 is hoog of Scharlaken rood; zynde het overige van de Kruin, agterwaards, van eene 

 ichoone Hemelfchblaauwe Kleur, die allengs verfmelt in het Groene, aan 't agter- 

 fte van den Kop. Van de Oogen af langs den Hals , in de Nek, op de Rug , Wie- 

 ken en Staart, is de V^ogel taamelyk hoog groen , doch aan de Keel, Borfl: en de ge- 

 heele onderzyde , lichter groen , naar 't Geele trekkende. De Slagpennen der Wie- 

 ken, 



(*)PapilioHeliconius Polymnia.LiNN.5yy?. Nat. XII. Av. T. 176. Pfittaca Brafilienfis. Btass. /Iv. IV. p. 339^ 



Gen. 231. Sp. 58. Syfi. Nat. X. Gen. 203. Sp. 47. Pfitcacus Canicularis. Linn. Syji. Nat. XII. Gen.45. Sp. 



Nat. Hifi. I. D. XI. Stuk, bladz 231. 16. Syfi. Nat. X Gen. 44. Sp. ir. RooJ en liaauW- 



(71) Pfittacus minor, Capiterubro ccertileo^cie. Edw. Kop Parkiet. Nat. Hifi. I. D. IV. Suik, bladz. 247. 



