258 G. EICBLER. — EXCURSUS MORPHOLOGICUS 



tifîcationis munera expient, lege tam stabili, ut hac ratione phane- 

 rogamicae stirpes tanquam hereditatis communis participes quasi 

 unius parentis progeniem sese prœbeant : illa igitur naturse con- 

 templatione, quam modo protulimus, rite persuademur, proto- 

 typos universales conformationis Angiospermarum morphologies 

 contineri in classe Gymnospermarum, quia tum tempore, quo in 

 terra apparuerunt tum structurse et evolutionis gravissimis notis 

 quasi in exordio et limine plantarum phanerogamicarum positae 

 sunt. Quod quum per seipsum jam valeat, animum nostrum illas 

 in stirpes convertere, eo magis ad accuratius illarum studium invi- 

 tamur, quum imprimis exspectare possimus, recte cognita floris 

 Gymnospermarum morphologia multum suppeditatum iri ad rite 

 intelligendum transitum inter generationis fabricam Cryptogami- 

 carum et Angiospermarum, qualem transitum in gravissima re- 

 productionis causa, embryonis nempe revolutione, stirpibus illis 

 rêvera indicari, recentiores docuerunt investigaliones (1). 



Res autem ardua est perspicere Gymnospermarum florum in- 

 dolem morphologicam. Illarum enim ordines a reliquis Phsenoga- 

 mis liodierno die vigentibus longe sunt remoti et imprimis florum 

 fabrica tantopcre alieni, ut nullibi fore flos inveniatur qui apte 

 illis sequiparandus sit. Igitur quotiescunque botanici studuerint, ut 

 sibi satisfaciant comparaudo Gymnospermarum cum altiorum 

 ordinum flores atque extricando utrinque easdem partes, semper 

 adargumentationum fines adducti sunt, qui omnibus morpholojiae 

 legibus repugnabant. Itaque confugerunt, ad studium evolutionis 

 a duce hoc certissimo salulem exspectantes ; sed illud, quamquam 

 quidem cautum scrulatorem fallere nequeat, attamen multis de 

 qusestionibus gravissimis judicium ferre non potest. Quod in eo 

 nititur, ut sœpius illae partes, quarum de natura quseritur, haud 

 adeo ab invicem solvantur, ut qua opus est certitate distingui 

 queant; acciditeliam, ut ab invicem quidem discrimincntur, neque 

 vero illo tempore veleo stadioquo omne disquisilionis momentum 

 continetur. Ubi autem illse difficullates non adsunt, ipsius organi 



(<l) Hofmeister, Yergl. Untersuch , 1 39 ; Radlkofer, Befruchtungsprocess, 86, 

 liber das Ver ho Un. d. Parthenogenesis, 54. 



