DE PORMÀTIONÉ florum gymnospermarum. 273 



que hac quoque amentorum ratione arête contineantur, verisi- 

 mile videtur, ut in illorum forma tione eaedem leges vel paruui 

 tantum discrepantes valuerint. Monct igitur natura ne artificiis 

 dissociemus quod ipsa conciliavit. Itaque quod primum posuimus, 

 miltamus. 



Supra demonstratum est, in ordine Gnetacearum ovula haud e 

 carpophyllo enasci, sedramuli floralis ipsius summitatem referre. 

 Quseritur num in Coniferarum ordme illis proxime affini forte 

 idem invenire possimus ? 



Jam enumeravimus gênera Taxum et Torreyam quibus ovu- 

 lu m evidenter ramuli foliati apicem effingit; Salishuryœ quoque 

 ramulus, nempe pedunculus e foliorum axillis surgens, ovulo 

 terminatur. Itaque in his generibus res eadem est ac in Gnetaceis, 

 eo tantum discrepant ut in Coniferis perigonium, quaîc in Gne- 

 taceis offenditur, desit. 



Foliolorum rainulum floralem obtegentium numerus, vel in 

 Taœo exiguus, Torreyœ magis etiam diminuitur ; in Salisburya 

 pedunculus exstat defoliatus. Si quidem pedunculum,in illo génère 

 etiamdum elongatum, magis magisque abbreviatum fingimus, ovu- 

 lum redditur subsessile etdemumsessile, qualein omnibus Coni- 

 ferarum reliquis generibus invenimus. Itaque qusestio in eo tan- 

 tum versari oportet, num in illis ovulum in modum ramuli ortum 

 ducat? Quse quum ita essent, omnia organa foliacea, ovula suf- 

 fulcientia pro eorum bracieis neque unquam pro carpophyliis 

 habenda sunt. Jussum igitur est probare quod ovulum rêvera 

 tanquam ramulus ex axillis braetearum talium proiiciscatur. 



Ita sese habere res ipsa loquitur in omnibus Cupressaceis, in 

 Cephalotaœo, Phylloclado et Pherosphœra. Siquidem maturitate 

 semina passim supra basin squamse posita ottenduntur, juventute 

 tainen vere axillaria exstant ; siquidem vero, ut in Cupresso, jam 

 statu juvenili majore parte in squama ipsa colîocata sunt, innu- 

 meris plantarum altioris ordinis exemplis edocemur, in regno 

 vegetabili saspissirne accidere ut partes vere axillares inde a prf- 

 mis vestigiis situm mutatum accipiant ; sivë ad caulem (ut ex. gr. 

 in Gneti spec. mascul. : flores vel inflorescentise supra-axillares), 

 sive in folio suffuicienle (flor. v. inflor. bractese adnalae). Neque 



4 e série. Bot. T. XIX. (Cahier n° 5.) 2 4 8 



