en Z E L D Z A A M E VOGELEN, 15 



en onregelmaatig gegroeid. Zyn Bah 1 is ruuw en Schubbig ; de Bladen zyn gehak- 

 keld en flaan beurtlings aan den Steel : derzelver Kleur is donker groen, doch aan de 

 agterfle zyde witagtig of bleek groen. Uit de hoeken , die de Bladen mee den Steel 

 maaken, komen lange Riften van witagtige Bloemen voort, die naar de Bloemen 

 van den gewoonen Karftengen-Boom gelyken , en op dezelven volgen Kegelvor- 

 mige Vrugten , van grootte als een Hazelnoot. De Schaal, die de Kern omkleedt, 

 heeft de Kleur en zelfftandigheid als aan een Karfteng, en is beflooten in een fteke- 

 Üge Bolder. Vyf of zes hangen 'er gemeenlyk aan een Tros by elkander en in Sep- 

 tember worden zy ryp. Deeze Nooten zyn zoet en aangenaamer dan Karfïengen. 

 De Indiaanen gebruiken dezelven veel, en verzamelen daar van een Voorraad, te» 

 gen den Winter. 



PLAAT XIX. 



De Tsvogel met een gevorkte Staart (19). 



DeeZe Plaat iïelt den Vogel in zyne Natuurlyke grootte voor, welke byna met de 

 grootte van den Engelfchen Ysvogel overeenkomt. Hy gelykt ook den onzen in 

 Geftalte, uitgenomen dat de Wieken iets of wat, en de Staart, de twee langfte Ve- 

 deren niet mede gerekend, veel langer is. De Bek is lang, regt en zeer /pits : hy 

 heeft eene zwarte Kleur, en in de bovenfte helft, aan ieder zyde, een Geutje, waar. 

 in de Neusgaten, taamelyk digt aan den Kop, geplaatfr. zyn. De hoeken van den 

 Bek gaan diep in den Kop in, digt daar boven flaan de Oogen. De Kop heeft 

 eene vuil bruine Kleur, die naar den Bek toe helderer, doch van agteren donkerer is. 

 Onder den Bek bevindt zig een taamelyk groote witte Vlak, die in 't midden een 

 Duim breed is, doch wederzyds, naar de Nek toe 5 fmaller wordt. Het geheele 

 Lighaam is onzuiver zwart, doch (peelt tevens in 't blaauwe, en is aan de Borft 

 helderer , op de R ug donkerer. De Wieken zyii fchoon donker glanzig groen , doch 

 helderer aan de Dekvederen dan aan de Slagpennen. Onder de Dekvederen van de 

 Wiek vertoont zig een enkele witte Veder. De Staart heeft twee lange Vederen,, 

 welke de overigen in langte wel tweemaal overtreffen. Aan de bovenkant is zy 

 glanzig donkergroen, aan de onderkant donker, en eenige der korte Vederen heb- 

 ben witte Punten. De Footen en Voeten zyn zwart , en van Geflalte even als in 

 onze Ysvogelen. Offchoon deeze Vogel van donkere Kleur is , heeft hy doch , in 

 de Zonnefchyn , over 't geheele Lighaam een fchitterende Gloed , even als of de 

 Vederen met Gouddraad doorweven waren ; gelyk dit in de meefte Soorten van Ko- 

 librietjes plaats heeft. In de Dekvederen der Wieken is deeze Glans aanmerkelyker 

 dan in alle overige Lighaamsdeelen. 



Deeze Ysvogel bevindt zig in de Verzameling van den Hertog van Richmond. 

 Hy was tufïchen Glazen beflooten, die men digt gelymd'hadt; weshalve ik hem niet 

 bevoelen noch regt zien kon, of die twee lange Staartpennen in 't midden, dan bui- 

 ten aan de Staart flonden : doch kwam my het eerfte waarfchynlykfl voor. De Vo- 

 gel , dien wy in Europa Merops [Byen-Eeter] noemen , is van den Ysvogel flegts 

 daar in verfchillende , dat hy den Bek een weinig nederwaards omgekromd heeft , en 

 dat de twee middeifle Vederen van zyne Staart langer dan de overigen zyn. De hier 

 befchreeve Vogel heeft maar één van deeze dit onderfcheid aanduidende Kenmerken. 

 Men heeft hem uit de Volkplanting van Suriname in Holland overgebragt. Ik kan niet 

 vinden, dat eenig Autheur hem befchreeven of 'er Berigt van gegeven heeft (*). 



PLAAT 



(19) IfpidaSurinamenfis, binis Plumis inCauda !on- Ebwards zyn Werk in 't licht gegeven heeft, voor 



giffimis. Edw. Av. T. io. Alcedo Dea. Linn. Syfi. Nat. dat het Werk van den Heer Brisson, over de Voge- 



XII. Gen. 62. Sp. 13. Nat. Hifi. IV. Sc. BI- 407. len, de Tiende Uitgaave van het Syfiema Natura van 



(*) Men moet in aanmerking neemen, dat de Heer Linn/eus ,of de Natuurlyke Hülorie, het licht zagen, 



D 2 



