70 VERZAMELING van UïTHEEMSCHE 



Land begeeft, zou hy , wegens zyne agtervvaards ftaande Pooten, dus overend loöpen. 

 Reizigers, die deeze Vogels levendig gezien hebben, zeggen dat zy overend ftaande 

 gaan. De Bek is niet zeer lang en ook niet zo breed als in de Ganzen , maar aan de 

 zyden meer famengedrukt. De hoeken van den Bek {trekken zig wyd en byna tot 

 aan de Oogen uit. In de Bovenkaak is aan ieder zyde een heldere Streep en de Veders 

 van den Kop maaken insgelyks, aan ieder zyde van denzelven, eene Punt, waar door 

 de Neusgaten bedekt worden. De Sneb is rood. Het voorde deel van den Kop is, 

 rondom den Bek, tot aan de Oogen toe, vuil bruin : het agterfre , als ook het bovenfte 

 van den Hals en de Rug, zyn donker vuil purperkleur, en met zeer kleine ftyve Ve- 

 dertjes bezet, die zig niet ligt buigen en in wanorde brengen laaten; gelykende ook 

 meer naar Slangenfchubben dan naar Vederen. Het onderde van den Hals , de Borft, 

 het Lyfen de Zyden onder de Wieken, zyn wit, en hebben Vederen, welke, wat 

 het maakzel en de gedaante belangt, met gemeene Vederen meer overeenkomen ^ 

 doch digt en van 1 op elkander leggen. De Wieken zyn klein en vlak, als Riemen, en 

 bruin van Kleur; doch van boven en van onderen zyn zy met zo kleine en ftyve Ve- 

 dertjes bedekt, dat men, dezelven niet naamvkeurig beschouwende, zig verbeeldt Se^ 

 gryn te zien. Dat gedeelte, echter, daar in andere Vogelen de punten der Slagpen- 

 nen komen te ftaan , is wit. Men wordt 'er naauwlyks een Staart aan gewaar, doch 

 aan de Stuit ftaan eenige korte BorfteN Haairen. De Pooten zyn kort. Hy heeft drie 

 voorwaards ftaande Vingers, die, gelyk in de Ganzen, met elkander verbonden zyn, 

 en de binnenfte heeft, aan zyne inwaardfè zyde , een Vliezige Vin. Bovendien is 'er' 

 nog een vierde zeer kleine Vinger , die met de drie overigen niet te Samenhangt, /taan- 

 de insgelyks voorwaards en agter den binnenften van de drie anderen : hoedanig iets 

 ik nooit aan de Voeten van andere Vogelen heb gezien. De Pooten en Voeten zyn 

 vuil rood, en hebben taamelyk lange fcherpe bruine Klaaüwen. Van agteren en van 

 onderen zyn de Voeten zwart. 



Deezen Vogel heeft my de Heer Pienter Colinson geleend , dié echter niet wift 

 te zeggen, van waar hy was gekomen; doch ik bevind, dat inzonderheid diegenen 

 daar gewag van maaken, welke door de Straat van Magellaan en naar de Kaap def 

 Goede Hope gevaren zyn. In de Indi(che Reistogt van den Heer Th. Roes vind ik 

 het volgende Berigt. „ Op het Penguyn- Eiland komt een Vogel voor van dergelyken 

 „ naam, die regtop gaat. Zyne Wieken hebben geen Vederen, en hangen by 't Lyf 

 „ als een paar Mouwen, hebbende ook een witten Rand. Deeze Vogels vliegen niet, 

 „ maar loopen by kleine fchoolen rond, en hebben doorgaans een vafte plaats, daar zy 

 „ zig onthouden". Churchills Verzameling van Reizen. I. Deel, bladz, 767. 



Het gemelde Penguyn- Eiland legt digt aan de Kaap der Goede Hope. Ik ben ee- 

 nige maaien de Straat van Magellaan doorgevaaren , doch heb in dezelve weinig van 

 de Penguyns vernomen , dan dat zy regtop gaan , en onder den Oever zig verschui- 

 len; zo dat ik met geene zekerheid bepaalen kan, welk Wereldsdeel het Vaderland 

 zy van den hier befchreeven Vogel. Hadden de Reizigers maar eenige befchryving 

 van de door hun bygebragte dingen gegeven, zo zou men mooglyk zyne Geboorte^ 

 plaats kunnen uitvinden. Klein noemt hem de Vetgans. 



PLAAT XCVIII. 



De Bafterd-Baïtimore- Vogel (98). 



Deeze weegt omtrent twee Loot. Zyn Bek heeft eene fcherpe Punt : de Hals is 

 Zwart, de Staart bruin, als ook de Wieken, aan welken de meefte Veders witte 

 Punten hebben. Voor 't overige is de geheele Vogel geel, maar de Borft. inzonder- 

 heid vertoont zig geelglanzig. Terwyl het Wyfje even zo fchoon is, hoewel met 

 Vederen van een geheel andere Kleur bekleed, ben ik bewoogen geworden, om bei- 

 der 



(98) Ifterus minor. Catesb. Car. I. T. 49. I6le- Oriölus fpurius. Linn. S$fi. Nat. XII. Gen. 52. Sp. ir. 

 rus minor fpurius. Briss. Av. II. p. ux. T. 10. fig. 3. 



