16 



In het eerst dacht ik of de wind hier een rol gespeeld kon 

 hebben door de mengende bestanddeelen naar hun soortelijk 

 gewicht te scheiden , waarbij dan het Djocdjasche monster door 

 het grootste gehalte aan magneetijzer zoude moeten gekenmerkt 

 zijn. Voor deze zoo geringe mengingsverschillen , meende ik 

 mij niet op de ruwe methode van scheiding door den magneet 

 te mogen verlaten. Ik ging dus tot de bepaling van het soor- 

 telijk gewicht over , (zie onder) , maar vond daar geen bevre- 

 digende verklaring. 



Het is m. i. het meest aannemelijk dat de asch van Madioen 

 en van Japara uitgeworpen is geworden toen de uitbarsting 

 haar einde bereikt had. 



Waarnemingen in Europa gedaan geven aan dat de asch dan 

 fijner en witter wordt (*). 



Deze bijzonderheid krijgt meerdere waarde door een opmer- 

 king van Junghuhn over een vorige uitbarsting van den Mérapi 

 »Farbe und Beschauenheit des Sandes blieben wahrend den 

 ganzen Dauer des Ausbruchs unveranderd" (f). 



Droog was de asch reukloos. Bij overgieten met water ont- 

 wikkelde zich een reuk gelijk aan dien men waarneemt wan- 

 neer zich na lange droogte een regenbui op een kleibodem ontlast. 



Bij de gloeiing was de eigenaardige, niet nader te omschrij- 

 ven, reuk van gebluscht wordende hout- of turfasch zeer 

 duidelijk. 



Voor het microscopisch onderzoek bezigde ik een 80 X ver_ 

 grooting. De grootste hoeveelheid van het praeparaat bestond 

 uit kleur- en vormlooze kleinere en grootere splinters (glazig 

 feldspath?). Enkelen waren flesschengroen en bruin (augit?). 

 Slechts zelden kwam er in het veld een glassplinter voor met 

 rechte hoeken , zooals er een door Prof. Vogelsang afgebeeld 

 is in het vergroote beeld op tafel IX, boven aan, links, van 

 zijn Microscopische Gesteinsstudien. 



(*) Monticelli »der Vesuw" Deutsch v. Nöggerath. 

 (+) Java deel II pag. 327 Leipzigsche uitgave 1854. 



