138 



door driehoeksmeting afgeleid. Eerst werden door den heer 

 Soeters alle hoeken op de tusschenpunten met het universaal- 

 instrument gemeten, en alleen op het eerste en laatste tus- 

 schenpunt eene azimuthhepaling met de zon, doch daar het hij 

 de proef hleek, dat er ergens eene vergissing moest hebhen 

 plaats gehad, nam de heer Soeters nu ook op het derde, vijfde, 

 zevende, enz. tusschenpunt eene azimuthhepaling van het voor- 

 gaande en volgende punt. De punten waren namelijk gemak- 

 kelijk terug te vinden, daar op elk punt een piketpaaltje in 

 den grond geslagen was, waarvan nog ten overvloede het mid- 

 den der bovenvlakte door een' spijker werd aan gewezen. Door 

 middel van een paslood werd het middelpunt van het univer- 

 saal-instrument telkens nauwkeurig hoven den spijker gesteld, 

 terwijl de punten waarnaar geviseerd werd, door een bamboe- 

 zen baak werd aangeduid, die door een inlandschen handlanger 

 op de piketpaaltjes gesteld en zoo goed mogelijk vertikaal ge- 

 houden werd. Het spreekt van zelf, dat de kijker van het 

 universaal-instrument steeds naar den voet van die baken ge- 

 richt werd. 



Op elk tusschenpunt, waar het universaal-instrument werd 

 opgesteld, werden de azimuthen tweemaal bij kijker rechts en 

 tweemaal bij kijker links bepaald, telkens door beide zonneran- 

 den. Het noordpunt berustte dus telkens op acht instellingen 

 op den zonnerand. De baken weiden gewoonlijk vóór de waar- 

 nemingen op de zon beide tweemaal ingesteld, beide keeren 

 met kijker rechts en met kijker links, en één der baken nog 

 eens na die waarneming, ter constatering van den onverander- 

 den stand van het voetstuk. Daar de acht instellingen van den 

 zonnerand, daaronder begrepen de aflezingen van het niveau 

 en van den horizontalen cirkel, gemiddeld slechts 16 minuten 

 vorderden, bedroeg het verschil met de vorige aflezing nooit 

 meer dan eenige weinige sekonden. 



