214 



vorderd was. Zoo bood zijn geest het ongewone schouwspel, 

 dat naar den avond des levens zijn opgeruimdheid toenam. 

 Drie jaren geleden was het hem gegund zijn doctor-juhilé te 

 vieren; in dit jaar (1875) slaat zijn leeraarsambt een Semisa- 

 culum. (*) Hoezeer hij nooit een onderscheiding zocht vielen 

 hem eerbe wij zingen en onderscheidingen van zelf toe. Toen 

 hij tot stemgerechtigd ridder der orde »pour Ie mérite" benoemd 

 werd, vond hij dat te veel eer. 



Het aandenken door G. Rosé in de wetenschap achtergelaten 

 is onvergankelijk. Hoezeer dan ook niet onvergankelijk, maar 

 toch levendiger en aandoenlijker is de herinnering aan hem in 

 de harten van allen met wien hij omging. In zijn wetenschap 

 noch in zijn veelvuldige maatschappelijke betrekkingen had hij 

 vijanden noch tegenstanders; wangunst noch kwaadwilligheid 

 deerde hem. Hij leefde in vrede, zijne oogen konden het ge- 

 tuigen, wier eigenaardig bezielden blik een ieder verrastte, die 

 met hem sprak. Hetgeen zelfs den besten moeilijk valt, om in 

 vrede en vriendschap te leven, was hem toegeschikt. Daar hij 

 steeds naar 't ware, 't edele en het goede streefde, zoo voor- 

 onderstelde hij dit ook bij anderen. Hij zag in de pogingen 

 van anderen alleen het goede. Als hun daden of woorden zijn 

 bijval al niet verwierven, toch kon hij er niet toe besluiten, 

 er onedele motieven achter te zoeken. 



Het verklaart zich bierdoor, dat hij eenparig vereerd en be- 

 mind werd door hen, die onderling oneenig waren. Zoo heeft 

 G. Rosé, zoowel in de wetenschap als in het leven, een voor- 

 beeld achtergelaten dat moeilijk na te komen is. 



Den ll den Juli 1875 hield hij nog een voorlezing. Niette- 

 genstaande hij zeer afgemat was «alsof ik den Hummerich en 

 den Leeuwenberg bestegen had" schreef hij 's avonds toch nog 



(*) Hoezeer men in het dagelijksch leven in Duitschland meer dan bij ons 

 onder seculum een tijdperk van 100 jaar verstaat, was een seculum bij de 

 Romeinen 110 jaren en bevatte 22 lustra, hetgeen de afdeeling was, waar 

 op het jaar van 10 en 12 maanden en het zonnejaar weder op den zelfden 

 dag vielen. Volgens Bojesen. Ref. 



