geduchte donderbui opzetten, zoodat wij het raadzaam oor- 

 deelden om maar zoo spoedig mogelijk te landen , hetgeen ons, 

 na vele hindernissen over de koraalbanken , toch eindelijk ge- 

 lukte. Doch nu kregen wij de volle laag uit die bui te land 

 aan de onbewoonde kust , zoodat wij druipnat waren , toen 

 wij eene schuilplaats in eene kampong in de nabijheid van 

 Batoe Poetie gevonden hadden. Toen de regen wat bedaard 

 was, wandelden wij verder langs het strand, terwijl de sloep 

 ons volgde, op reis naar Soengei Lanjut aan de noordkust. 

 Het duurde echter niet lang of wij moesten de sloep weder 

 beklimmen , daar de Rhizophoren ons den weg langs het strand 

 geheel versperden en het op nieuw begon te regenen ; dit hield 

 den ganschen dag, doch in mindere hevigheid aan. Toch be- 

 gaven wij ons weder aan wal en wandelden, meestal overeen 

 los met witzand bedekt strand , afgewisseld met scherpe rotsen 

 en de opstaande puntige luchtwortels van den Prapatboom, 

 totdat wij om 2 U des namiddags onze bestemming bereikten. 

 Hier vonden wij — nog altijd in een stofregen — nergens een 

 dak, want de Maleische huizen, die bewoond zijn, zijn daar- 

 voor niet ingericht; eindelijk werd ons een open loodsje, dat 

 tot berging van atappen diende, afgestaan. Na dit gezuiverd 

 en met atap omhangen te hebben, kwamen wij toch ten leste 

 onder dak. Een vriendelijke, daar ook wonende chinees voor- 

 zag ons van planken , om balé-balé's voor tafel en rustplaatsen 

 daar te stellen, en wij zouden zeer op ons gemak geweest zijn, 

 zoo wij onze natte kleederen tegen drooge hadden kunnen ver- 

 wisselen. De Moona, waarop onze goederen geladen waren, 

 kwam echter niet, zoodat onze kleêren op ons lijf droogen 

 moesten, hetgeen, wegens den aanhoudenden stofregen, ook al 

 niet te best ging. Gelukkig hadden wij rijst medegenomen, 

 visch kunnen koopen, eenige vogels geschoten, en wij behoef- 

 den dus geen honger te lijden; in de kampong was niets te 

 krijgen. Deze vuile kampong bestond uit slechts weinige hui- 

 zen. Ongetroost omtrent hetgeen volgen zoude, gingen wij 

 dus ter ruste. 



