284 



lapten wij van de afbraak eene loods te zamen, waarin wij 

 den nacht konden doorbrengen. Wat wij hier eigenlijk doen 

 moesten is mij niet duidelijk geworden, maar zeker had de 

 onbekendheid met deze streek, ons dezen streek gespeeld. 



Even Yuil en smerig als het in de Maleische kampongs is, 

 is het ook bij de meeste chinezen, die het gras nooit uitroeien, 

 zoodat de paadjes enkel door het veelvuldig loopen ontstaan 

 en daarom ook zoo modderig zijn. Al de afval van kalapa- 

 boomen en allerlei vuiligheid wordt ter plaatse gelaten, om 

 tot ontbinding over te gaan. In deze verlatene streek zag het 

 er dan ook alles behalve zindelijk uit. Daarbij begon het bij 

 onze aankomst juist te regenen, waarop gelukkig nog een zon- 

 neschijntje volgde. 



19 October. Des nachts hadden wij drie boden van den 

 Sulthan gekregen , die op het naburige eiland Penoeböh aange- 

 komen was, en ons verzocht om bij hem te komen. Des 

 morgens vroeg gingen wij hem opzoeken en vonden hem op 

 zijne prauw Gèbeng, waarop hij des nachts geslapen had. 



De goede man was ons gevolgd, omdat hij vreesde dat wij 

 een ongeluk op zee konden krijgen, en hij wilde ons nu naar 

 soengei Tjoekas begeleiden, alwaar eene houtzagerij van kam- 

 ferhout bestaat, die door een heer van Sienggapoera , met 

 voorkennis en ten genoege van den Sulthan, gedreven wordt. 

 Ook moet daar eene groote kampong bestaan. Men had ons 

 echter gewaarschuwd, om met de thans heerschende windeu, 

 die reis niet te doen , wijl onze vaartuigen daartegen niet zou- 

 den bestand zijn. Wij onderwierpen dit aan het oordeel des 

 Sulthan's, die het echter geheel aan onze keuze overliet. Hier- 

 bij kwam nog dat de heer Goldman koortsachtig was, waarom 

 wij maar besloten , om in stede van naar Soengei Tjoekas, naar 

 Soengei Dai terugtekeeren. De Sulthan zou naar Siengkiep 

 terugvaren. 



Hierna aanvaardden wij onze reis op nieuw. Instede van 

 nu den naasten weg naar Siengkiep in te slaan , volgde de Sul- 

 than- ons tot onder den wal van Liengga, en eerst toen wij bij 



