468 



bleven laveeren, zonder veel vooruit te komen. Des morgens 

 was ik zeer verwonderd, toen ik bemerkte dat wij aan de 

 westkust van Alor ten anker lagen. 



9 November. Ik dacht hier nog even aan wal te gaan en , 

 hoewel er noch woningen, noch menschen te zien waren, raadde 

 de Djoeragan mij dit toch af, wijl men daar niet meer veilig 

 onder de inlanders zou zijn. Wij ligtten dus des morgens 6 U 

 weder het anker en gingen onder zeil , doch hadden westelijken 

 tegenwind, zoodat steeds gelaveerd moest worden; wij passeer- 

 den echter Poeloe Poera en naderden Poeloe Panter, maar de 

 zee werd hoe langer hoe onstuimiger, kookte hoorbaar en de 

 golven verhieven zich hoog en sloegen soms aan loefzijde over 

 de verschansing heen, zoodat mijn herbarium, dat op de kajuit 

 lag , doornat werd , waarom ik later al het papier moest ver- 

 wisselen. Onze boot lag , door eene fiksche bries voortgestuwd , 

 bijna geheel op zijde, doch de Djoeragan kende de boot en 

 meende dat er geen gevaar bij was; daar ik echter geen zee- 

 man ben, was ik niets op mijn gemak. Gelukkig echter dat 

 ik nooit last van zeeziekte had. 



Tegen den middag, toen wij buiten de straten van Alor en 

 Panter in open zee waren, werd deze iets kalmer, doch kre- 

 gen wij nu en dan nog zware golven, die onze boot deden 

 dansen en overhellen. Mijne volgelingen hadden het spoedig 

 allen afgelegd. Tegen den nacht kwam de boot wat tot bedaren. 

 Mijne kooi was aan de lijzijde, zoodat ik geen gevaar liep van 

 er uit te rollen, wat aan de loefzijde wel het geval was. 



Den 10 den November des morgens vroeg waren wij nog altijd 

 in 't gezicht van Panter , wat steil uit zee oprees en eene bijna 

 gelijke bergrug van wellicht 1000' hoogte vertoonde. 



Daar de Djoeragan geen kans zag om met tegenwind en 

 stroom, langs Lomblen naar Solor te komen, was hij nu maar 

 de volle zee ingegaan om gunstiger wind op te zoeken, zoodat 

 wlj nu Timor weder in 't gezicht kregen; denkelijk de kust 

 van Ambenoe en Soetrana. Te vergeefs kruisten wij den gan- 

 senen dag en den volgenden nacht in de volle en holle zee. 



