469 



Den ll den November bevonden wij ons nog zoowat op dezelfde 

 hoogte als 24 u te voren; waren zelfs iets westelijker geraakt, 

 in 't gezicht van de kust van Amfoeang, en met volkomen 

 windstilte aan de deining der zee onderworpen. Tegen den 

 middag kregen wij een meer zuidelijken wind, die langzamer- 

 hand tot eene fiksche bries aanwakkerde, waarna wij eindelijk 

 de Solor eilanden in 't gezicht kregen, waar wij — tot mijn 

 leedwezen des nachts — door straat Lamakéra binnenvoeren, 

 zoodat ik van al de interessante pieken van Lomblen enz., niets 

 te zien kreeg. De zee was hier zoo effen en kalm alsof wij 

 in een binnenmeer lagen. 



12 November. Des morgens waren wij reeds in straat Solor 

 in de nabijheid van Manangga, waar de Posthouder van Solor 

 zijn verblijf houdt, bij wien wij om 8« v. m. aankwamen. 

 Hier ontmoette ik weder den Posthouder Ehrich, die sedert 

 van Amarasie herwaarts was overgeplaatst om den Posthouder 

 Pelt — die naar Pariti bestemd , doch hier ook nog aanwezig 

 was, — af te lossen. Met deze heeren maakte ik eene wande- 

 ling langs het strand, naar het oude verlaten fort Hendrik, 

 waarin zich thans de Radja van Solor met zijne familie, in 

 ellendige hutten, gevestigd heeft. Het ligt op eene verheven- 

 heid, niet verre van het strand, en bestaat uit een vierkant 

 met een hoogen muur omringd, waarin slechts ééne hooge 

 houten poort, waarvan de deuren nog in goeden staat aanwe- 

 zig waren ; anders ziet er alles nog al vrij slordig en onaan- 

 zienlijk uit. Er is geen enkele boom aanwezig, zoodat het er 

 brandend heet was , zelfs in de lage vuile woning van den Ra- 

 dja was het om te stikken. Het haar der rondloopende kinde- 

 ren had eene roodachtige kleur , als door de zon verzengd. De 

 Soloreezen schijnen de eenigen in dezen archipel, die broeken 

 dragen, doch die zijn van een eigenaardig model. Het zijn 

 eigenlijk groote zakken , waaraan beneden twee openingen zijn, 

 om de voeten door te steken: de broekspijpen zijn nog geen 

 span lang. 



De Radja was zeer beleefd en deed ons uitgeleide tot buiten 



