478 



en moeielijk te genaken pieken of bergruggen ziet men de 

 toppen daarvan nog met de natuurlijke vegetatie bezet. 



Zelden ziet men op de meer vlakke, niet steenachtige gron- 

 den den bodem door de strandbewoners eenigzins bewerken, 

 door dien, in den droogen tijd, broksgewijze los te maken; 

 maar algemeen vergenoegt men zich met het kappen en ver- 

 branden van het ontwortelde onkruid en de takken van hoornen 

 en struiken. Gelukkig is de bodem overal vruchtbaar genoeg 

 om, in opvolging van tijd, eenen goeden f oogst te kunnen af- 

 werpen, ofschoon door ratten, insecten, enz. ook wel eens 

 misgewas voorkomt. Toch plant men weinig meer dan voor 

 eigene behoeften noodzakelijk is. Ook de vischvangst geeft hun 

 eenig voordeel. De bergbewoners schijnen daarop echter eene 

 uitzondering te maken, wijl die van hunnen overvloed nog al 

 wat ter markt brengen en daarbij ook van de jacht op herten 

 en varkens profiteeren; zij zetten hunne jacht wel eens voort 

 tot in de strandkampongs , waarbij dan wel eens een varken, 

 geit of schaap te zoek raakt. 



Niet alleen in de binnenlanden van Flores, maar ook op de 

 Solor- en Alor-eilanden , is men voor de inlanders niet veilig; 

 onderling beoorlogen zij elkander ook dikwijls, waarop moor- 

 den en rooven volgt, vooral als zij weten dat zij dit ongestraft 

 kunnen doen. 



19 November. Daar ook de Gezaghebber O'Brien met deze 

 gelegenheid naar Koepang wenschte te vertrekken, maakten wij 

 ons heclen reisvaardig. 



20 November. Des namiddags half drie vertrokken wij van 

 Larantoeka en kwamen om half zes uur te Manangga bij den 

 Posthouder van Solor aan. Ook de Posthouder Pelt wenschte 

 van deze gelegenheid te profiteeren om Koepang te bereiken, 

 zoodat wij daar eenige uren vertoefden en daarna de reis naar 

 Koepang voortzetten. 



21 November. Des morgens bevonden wij ons in straat La- 

 makéra en sukkelden met een weinig wind die straat uit. De 

 piek Boling op de N. 0. punt van Andorare hadden wij vlak 



