bruin gemarmerd, de daarop volgende pennen geelachtig of wit, de vier middelste 

 grijs. Haar kop en kuif zijn echter veel fletser van kleur. Vandaar dat zij zich 

 slechts zoolang zij zich beweegt fraaijer vertoont. De jongen zijn bruiner, hebben 

 eene zeer korte kuif en de wangen graauw, met onduidelijke, lichte randen; zij 

 gelijken overigens zeer op hunne ouders, doch zijn veel kleiner. 



Deze Parkieten broeijen gezellig in de eenzame streken der binnenlanden 

 van Australië, inzonderheid langs de rivieren, en vroeger zeer talrijk nabij de 

 Hunter- en Peelrivier. Elk broeisel bevat een vijf- of zestal eijeren, meestal van 

 eene zacht rosé of roodachtig witte tint, en zeer doorschijnend, zoolang ze 

 versch of nog niet uitgeblazen zijn; in collectiën gedroogde schalen daarentegen 

 zijn wit en kalkachtig. Na den broeitijd vereenigen de familiën zich tot groote 

 scholen en zwerven dan over de vlakten rond, even als de Grasparkieten. Geloof- 

 waardige natuuronderzoekers verzekeren, dat er over uitgestrekte grasvelden niet 

 slechts duizenden, maar zwermen van duizenden rondvliegen. Dit zal dan ook 

 wel de reden wezen, waarom zij zoo goedkoop en zoo weinig gezocht zijn. 



Hun voedsel bestaat hoofdzakelijk uit graszaad, bezien, allerlei saprijke 

 vruchten en zachte wortelen, of jonge scheuten van maïs, suiker en ander 

 saprijk groen. 



In gevangenschap houde men hen zooveel mogelijk gepaard; het mannetje kan 

 zonder zijne gade niet leven , en is dan ook zeer jaloersch ; hij verdedigt haar 

 door te bijten, en maakt een schel krassend en trillend geluid als hij toornig is 

 of zijn wijfje tegen de aanvallen zijner vijanden beschermt. 



In eene kleine kooi kunnen zij niet tieren, en zijn dan uiterst stil en treurig; 

 hebben zij echter gelegenheid om rond te vliegen, dan worden het zeer levendige, 

 vrolijke vogels. Zij broeijen in de holten der in de volières aangebragte oude 

 boomstammen, doch maken zelden een nest zoolang de ingang der holte niet 

 door groen bedekt of van den toeschouwer afgekeerd is. In den zoölogischen tuin 

 te Hamburg heeft deze vogel herhaaldelijk gebroeid; het mannetje loste het wijfje 

 na 12 uren broeijens af, en bleef gewoonlijk een even langen tijd zitten; ook voer- 

 den de ouden elkander beurtelings, zoolang een van beiden op het nest zat. 



Zij eten ook in gevangenschap allerlei zaden, doch kraken niet gaarne noten 

 of harde pitten. Kanarie- en hennepzaad, versch groen en in suikerwater geweekt 

 brood, en nu en dan wat gekookte rijst, is voor hen het meest geschikte voedsel. 

 Zij lijden zelden aan ziekten, en kunnen zeer oud worden. 



