Zij broeijen in Junij en maken een tamelijk groot nest, meestal in hooge boomen, 

 zoo als eiken of, vooral in het Zuiden van Europa, in de hooge regtstammige 

 dennen. De Slagtervogel broeit meestal in heggen of struiken, de Bonte Klaauwier 

 daarentegen steeds in bladrijk geboomte. Voor bouwstoffen kiezen zij wortelen, 

 mos en droog gras, en soms weven zij allerlei kleurige bloesems rondom hunne 

 anders onaanzienlijke woning; van binnen voeren zij dit met pluis, meestal met 

 zachte plantaardige stoffen, zoo als die der distel en de bloesems der wilgen en 

 elzen. De eijeren — gewoonlijk vindt men er 5 in een broeisel — zijn vuil grijs- 

 achtig wit of blaauwachtig wit, met groote en kleine, donkerbruine en grijze 

 vlekken, die vooral aan de stompe zijde het menigvuldigst zijn en dikwijls in 

 elkaêr loopen, waardoor bij vele eijeren de geheele ronde zijde er eenkleurig 

 donker uitziet; dikwijls ook vormen de vlekken een duidelijken ring. Rozeroode 

 verscheidenheden komen soms, doch zeldzamer dan bij den Slagtervogel, voor. 

 Het wijfje broeit veertien dagen, en de jongen worden met insecten, vooral 

 kleine sprinkhanen, spinnen en kevers, gevoerd. Even als de overige Klaau- 

 wieren, stelen ook deze ouden, doch alleen wanneer de nood hen daartoe dwingt, 

 jonge vogeltjes, en zelfs muizen. Overigens voeden zij zich met allerlei kleine en 

 groote insecten, en ook met bezien. 



In het najaar, wanneer zij hunne zwerftogten ondernemen, ziet men hen 

 meestal hoog in de boomen, zeer dikwijls ook jagt makende op kleinere vogels. 

 Zij trekken dan, even als de Meezen, van het eene bosch naar het andere, blijven 

 slechts korten tijd op dezelfde plaats, en vliegen steeds met zekere gejaagdheid, 

 onophoudelijk hun scherp: ükjèk-chèk" uitende. In Spanje en Italië vangt men 

 de trekkende troepjes met lijmstokjes, waaraan sprinkhanen zijn vastgestoken, en 

 die bovenop de struiken langs de bosschen geplaatst worden; de voorwerpen, 

 die daartegen aanvliegen en er aan vastraken, vallen dan met het stokje naar 

 beneden en kleven daardoor ook met de vleugels aan'de lijm vast, zoodat het 

 den vogelaar soms zeer veel moeite kost, ze weer los te krijgen; het valt intus- 

 schen moeijelijk, ze op eene andere wijze meester te worden, daar het sterke 

 vogels zijn. Hier te lande worden zij in het najaar, namelijk gedurende de eerste 

 dagen van den trektijd, wel eens met het vinkennet gevangen; dit geschiedt 

 echter slechts zeer zelden ; vandaar dat zij hier volstrekt niet onder de algemeene 

 vogels kunnen geteld worden. 



Het mannetje heeft een scherpluidenden, onzamenhangenden zang; eigenlijk 



