kleur bepaalde ouderdom des vogels met diens werkelijken leeftijd overeenkomt, 

 zoolang hij niet dagelijks en gedurende dien geheelen leeftijd de voorwerpen heeft 

 gadegeslagen. Aangezien de Sperwer, even als vele andere roofvogels, niet gere- 

 geld en in bepaalde jaargetijden ruit, maar gedurende het grootst gedeelte van 

 het jaar veder voor veder verwisselt, terwijl deze nieuwe vederen eerst later en 

 vrij ongeregeld verkleuren, is het niet met zekerheid uit te maken hoeveel tijd er 

 verloopt vóórdat de overlangsche vlekken in overdwarsche strepen veranderd zijn, 

 en is het dus onmogelijk, den leeftijd des vogels volgens de kleur te bepalen. 

 De kleurverandering dezer vogels heeft dan ook met het door ons aangenomen 

 systeem van tijdverdeeling niets te maken. Immers, wanneer men slechts over- 

 weegt, dat roofvogels in de tropische gewesten op zeer ongelijke tijden nestelen, 

 ruijen en, even als onze Sperwers, zich in allerlei vederkleeden vertoonen, moet 

 men dadelijk het ongerijmde inzien van dergelijke stelsels, waardoor men den 

 leeftijd van zoodanige vogels bij jaartallen wil berekenen. 



Keeren we echter tot den vogel zelven terug; trouwens, wat van hem is 

 waargenomen, is belangrijk genoeg, om vooreerst de verkleurings-theoriën te 

 laten voor 'tgeen zij zijn. 



De Sperwer heeft veel eigenaardigs, waardoor hij zich van andere roofvogels 

 onderscheidt. Hij loopt of springt bijna nooit; om van plaats te veranderen, 

 gebruikt hij schier uitsluitend zijne vleugels. Hij vangt zijne prooi in de vlugt, 

 of grijpt haar op den grond of in het geboomte. Zijn gezigt is niet zoo scherp, 

 als dat van andere roofvogels ; daarom vliegt hij zelden of nooit hooger dan 

 eenige voeten boven den grond, de huizen of de boomen Niettemin ontdekt hij 

 al dadelijk een nest in eene boomholte of onder het digte lommer, en de minste 

 beweging trekt zijne aandacht. Hij wacht uren lang voor het boomgat, even 

 geduldig als de kat op de muis, en grijpt het kleine, hulpelooze vogeltje in den 

 nek. Hij doodt niet op de plaats zelve, doch voert zijn buit naar een of anderen 

 veiligen boomtak, en brengt eerst daar zijn stervend slagtoffer den genadeslag 

 toe; onder het wegvliegen trekt hij de pooten hoog tegen het ligchaam op, 

 zoodat door het zamentrekken der spieren zijne scherpe nagels dieper doordringen, 

 zonder nog zijne prooi daardoor te dooden. Valken en Arenden daarentegen 

 dragen hun buit hangende, en Wouwen en Buizerds verslinden of dooden hunne 

 prooi op de plaats zelve, waar zij haar bemagtigden. Als het wijfje van den 

 Sperwer broeit, brengt het mannetje haar voedsel aan; hij jaagt dan van 's morgens 



