ken, ook in bijna geheel Azië en Noord-Afrika. Hij bewoont zoowel bergachtige 

 als vlakke streken, bosschen zoowel als moerassen, en vertoont zich zelfs in de 

 steden. 



Het mannetje is ongeveer een derde kleiner dan het wijfje, en is aan de 

 onderdeelen gewoonlijk rooder gekleurd. Men wil dat bij de wijfjes de veeren der 

 borst geheel roestrood zouden worden, even als bij het oude mannetje, niettegen- 

 staande de zoo zeer verschillende kleurveranderingen, welke beide seksen dezer 

 vogels ondergaan, en de zoo uiteenloopende verscheidenheden, die onder de 

 Sperwers voorkomen. De verandering van kleur, van strepen en vlekken wordt 

 door de geleerden aan leeftijd en sekse toegeschreven, en men bepaalt volgens de 

 kleurteekening den ouderdom des vogels. Dit stelsel houdt echter volstrekt geen 

 steek ; alleen kan men daardoor zeer oude van zeer jonge voorwerpen onder- 

 scheiden, doch niet den tusschenleeftijd bepalen; want er komen onder de Sper- 

 wers, in verschillende landen verzameld, niet minder dan tien eigenaardige en 

 zeer kennelijk verschillende vederkleeden voor, terwijl men, de overgangen van 

 het eene kleed tot het andere in aanmerking nemende, dit getal nog veel grooter 

 zou kunnen stellen. De oude wijfjes zijn wel is waar steeds grijzer of graauwer 

 dan de meeste mannetjes, doch men vindt ook wijfjes, ten minste groote voor- 

 werpen, die gedeeltelijk de roode onderdeelen der mannetjes hebben, welke laat- 

 sten, zoodra zij die kleurteekening vertoonen, gewoonlijk als zeer oude of 

 onvruchtbare voorwerpen worden beschouwd. Valkeniers daarentegen verklaren 

 (en dit is ook de meening van alle praktische kenners), dat de Sperwer, na den 

 eersten rui, wel jaarlijks van vederen, maar niet meer van kleur verandert, zelts 

 al wordt hij nog zoo oud; dat er ouden van beide seksen in alle verscheidenheden 

 voorkomen; dat de kleurteekening zelfs bij de jongen uit een en hetzelfde nest 

 verschilt; dat de jongen uit één nest, na den eersten rui, dikwijls allen een ver- 

 schillend kleed dragen, en dat ook eenjarige voorwerpen dezelfde kleuren ver- 

 toonen, welke de wetenschappelijke mannen aan zeer ouden toeschrijven. 



Deze quaestie is zeer moeijelijk uit Ie maken. De theoretische ornitholoog 

 verdedigt zijne stellingen door gedane waarnemingen op verschillende vogelhuiden, 

 daarbij op het gevangen leven der Sperwers, door valkeniers gehouden, wijzende, 

 ten betooge, dat een vogel in de kooi in een abnormalen toestand verkeert. De 

 valkenier daarentegen vraagt, waaraan de theoreticus bij een wild-geschoten 

 voorwerp kan zien hoe oud het is, of hoe hij bewijzen kan, dat de volgens de 



